ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ – ΔΕΣΚ : Αταλάντευτος αγώνας ενάντια στους σχεδιασμούς ΕΕ και εργοδοτών

Ξεκίνησαν την Παρασκευή 15 Φλεβάρη οι εργασίες του 35ου Συνεδρίου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά. 

Πριν την έναρξη πραγματοποιήθηκε δυναμική συγκέντρωση των συνδικάτων ΠΕΜΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», ΠΕΕΜΑΓΕΝ, Μετάλλου και Ναυπηγικής Βιομηχανίας παράρτημα Πειραιά. Μιλώντας ο Θ. Ευαγγελάκης, πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ, κατήγγειλε τις διαδικασίες νοθείας και εκφυλισμού που υπάρχουν συνολικά στο συνδικαλιστικό κίνημα, με ευθύνη του κυβερνητικού εργοδοτικού συνδικαλισμού και κάλεσε τους εργαζόμενους να δώσουν τη μάχη στους χώρους δουλειάς για να ενισχυθεί η γραμμή της ταξικής πάλης.

Το Συνέδριο αποφάσισε κατά πλειοψηφία τον αποκλεισμό αντιπροσώπων που είχαν εκλεγεί με παράτυπες διαδικασίες. Συγκεκριμένα, αποφάσισε να αποκλείσει το σύνολο των αντιπροσώπων του ΠΑΣΥΕ, απέκλεισε επίσης τους αντιπροσώπους του ΠΑΣΕΝΤ, ενώ το Συνέδριο αποφάσισε τη διαγραφή του Σωματείου Εργαζομένων στην «ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ» από το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, καθώς το συγκεκριμένο σωματείο έχει τροποποιήσει το καταστατικό του και έχει δηλώσει ως έδρα του την Ελευσίνα.

Επιπλέον εκδικάστηκε αίτηση προσωρινής διαταγής που είχαν καταθέσει ΠΑΣΕΝΤ και ΠΑΣΥΕ για να ακυρώσουν την απόφαση που είχε πάρει τις προηγούμενες μέρες κατά πλειοψηφία το Διοικητικό Συμβούλιο του Εργατικού Κέντρου. Το δικαστήριο απέρριψε την αίτηση, ενώ η απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου επικυρώθηκε το απόγευμα από το σώμα των αντιπροσώπων. (Διαβάστε αναλυτικά ΕΔΩ).

Μόνο οι δυνάμεις της ΔΕΣΚ παρούσες στις εργασίες του Σαββάτου

Συνεχίστηκαν το πρωί του Σαββάτου οι εργασίες του 35ου Συνεδρίου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, όπου όμως παραβρέθηκαν ουσιαστικά μόνο οι δυνάμεις της ΔΕΣΚ και όλες οι άλλες παρατάξεις απουσίαζαν πλην ελάχιστων αντιπροσώπων που μετρούνταν στα δάχτυλα ενός χεριού. Οι αντιπρόσωποι της ΔΕΣΚ κατήγγειλαν αυτή την εικόνα εκφυλισμού που θέλουν οι άλλες δυνάμεις να δημιουργήσουν, καλώντας τους εργαζόμενους να βγάλουν τα συμπεράσματά τους και στη συνέχεια αποχώρησαν.

Νωρίτερα στο Συνέδριο είχε εγκριθεί ψήφισμα με αφορμή τις τρεις ΝΑΤΟϊκές φρεγάτες που ελλιμενίστηκαν το πρωί του Σαββάτου στο λιμάνι του Πειραιά.

Στο πλαίσιο των εργασιών του Συνεδρίου προβλέπονται για τις επόμενες μέρες:

  • Δευτέρα 18/2 και Τρίτη 19/2 ψηφοφορίες για διοικητικό απολογισμό, προγραμματισμό, οικονομικό απολογισμό, προϋπολογισμό, έγκριση ελεγκτικής επιτροπής και εκλογή εφορευτικής επιτροπής.
  • Τετάρτη 20/2 και Πέμπτη 21/2 κατάθεση υποψηφιοτήτων για ΔΣ και για ΓΣΕΕ.
  • Κυριακή 24/2, Δευτέρα 25/2 και Τρίτη 26/2 ψηφοφορίες για την εκλογή νέου ΔΣ, ελεγκτικής επιτροπής και αντιπροσώπων για ΓΣΕΕ.

Η ομιλία του Νίκου Ξουράφη

Μιλώντας στις εργασίες του Συνεδρίου ο Νίκος Ξουράφης, και επικεφαλής της «Δημοκρατικής Ενωτικής Συνδικαλιστικής Κίνησης» (ΔΕΣΚ), ανέφερε τα εξής:

«Το συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Πειραιά μας δίνει τη δυνατότητα να συζητήσουμε σε βάθος ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους του Πειραιά και να χαράξουμε το σχέδιο της παρέμβασής μας το επόμενο διάστημα.

Είναι ανάγκη να βγάζουμε χρήσιμα συμπεράσματα για να αντιμετωπίσουμε αδυναμίες, δυσκολίες που προκύπτουν στην πορεία των αγώνων από την τακτική της εργοδοσίας, το ρόλο των κυβερνήσεων, των κομμάτων και των δυνάμεων που την στηρίζουν.

Είναι ανάγκη να συζητήσουμε καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα πώς θα κινητοποιήσουμε δυνάμεις με τη γραμμή πάλης και διεκδίκησης που βάζει μπροστά τα συμφέροντα των εργαζομένων, πώς θα αξιοποιήσουμε δυνάμεις από την επιζήμια επίδραση της επιχειρηματολογίας του κεφαλαίου και των ανθρώπων τους μέσα στο εργατικό κίνημα που συγκροτούν τον κυβερνητικό, εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Το συνέδριό μας διεξάγεται σε μια περίοδο που δυναμώνουν οι προσπάθειες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πριν, ΣΥΡΙΖΑ σκέτο σήμερα, των κομμάτων που στηρίζουν την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τους άλλους μηχανισμούς για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, να επανατροφοδοτήσουν το λαό με αυταπάτες. Θα ξεμπερδέψουμε με τα μνημόνια, την αντεργατική πολιτική, ότι έχουν τεθεί οι βάσεις για μια “δίκαιη” ανάπτυξη, που υποκριτικά διακηρύσσουν ότι θα επαναφέρουν την “κανονικότητα” στη ζωή των εργαζομένων, στους μισθούς και τα μεροκάματα, ότι θα ανακουφίσουν τους ανέργους με ψίχουλα και επιδόματα που προέρχονται από μεγάλες περικοπές και φόρους στις εργατικές – λαϊκές οικογένειες, ότι θα τους εξασφαλίσει “απασχόληση” και ένα σωρό παρόμοιες υποσχέσεις.

Αυτόν τον στόχο εξυπηρετούν οι πρόσφατες εξελίξεις στο πολιτικό επίπεδο, με τα “διαζύγια” ανάμεσα στους κυβερνητικούς εταίρους, τα “πήγαινε – έλα” βουλευτών των αστικών κομμάτων, τα διάφορα μαγειρέματα και για να στηριχτούν συμφωνίες που επιβάλλουν το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, όπως η Συμφωνία των Πρεσπών, κυρίως όμως για να εδραιωθεί παραπέρα η δυνατότητα υλοποίησης της αντεργατικής πολιτικής, ώστε να ικανοποιούνται συνολικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Επειδή πολλά ακούμε αυτές τις μέρες και θα ακούσουμε περισσότερα στη συνέχεια, λόγω του ότι βρισκόμαστε σε προεκλογική χρονιά, για να “μετρήσουμε” τέτοιου είδους εξαγγελίες και υποσχέσεις πρέπει να αξιοποιήσουμε την πείρα που έχουμε αποκτήσει και τι διεκδικούμε για την προστασία της ζωής μας. Να τις εξετάσουμε από τη σκοπιά του δικού μας προσανατολισμού και της αντίληψης που εστιάζει στις αιτίες των προβλημάτων, αναδεικνύει τους φορείς που υλοποιούν τα αντεργατικά μέτρα, το δρόμο ανάπτυξης που έχουμε ανάγκη και μπορεί να μας εξασφαλίζει να έχουμε δουλειά με πλήρη μισθολογικά, ασφαλιστικά δικαιώματα και ταυτόχρονα να ικανοποιούνται οι αυξημένες λαϊκές ανάγκες που υπάρχουν για έργα υποδομής, αντιπλημμυρικά, αντιπυρικής προστασίας, αντισεισμικής θωράκισης, κατασκευής αθλητικών χώρων, σχολείων και λαϊκών κατοικιών.

Με βάση αυτά ο καθένας καταλαβαίνει ότι “δίκαιη” ανάπτυξη σε ένα άδικο σύστημα που κυριαρχούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου δεν γίνεται να υπάρξει. Ούτε μπορεί να υπάρξει δίκαιη ανάπτυξη για τους εργαζόμενους όταν οι αντεργατικοί νόμοι κανονίζουν τη ζωή μας και μάλιστα προστίθενται και άλλοι. Για μας τους εργαζόμενους δίκαιη είναι η ανάπτυξη που θα ικανοποιεί τις ανάγκες μας και όχι τα κέρδη των καπιταλιστών. Έχουμε ακούσει πολλά “θα” και υποσχέσεις και από τον ΣΥΡΙΖΑ και από τη ΝΔ και από το ΠΑΣΟΚ, τόσο ξεχωριστά από τον καθένα, όσο και σε συνεργασία μεταξύ τους. Έχουμε ακούσει πολλά ψέματα που σερβίρονται με έντεχνο τρόπο για να κρύβεται ο πραγματικός χαρακτήρας των υποσχέσεων και ο στόχος να καλλιεργηθεί εφησυχασμός και αναμονή στη λογική ότι “υπάρχουν και χειρότερα, τουλάχιστον αυτοί κάτι θα δώσουν”. Βεβαίως, όλοι αυτοί ψηφίζουν μνημόνια και αντεργατικά μέτρα.

Η αναμονή, ο εφησυχασμός, σε όποιο κομμάτι εργαζομένων υπάρχει, αποδεικνύεται ότι βλάπτουν σε βάρος της ζωής μας. Η ίδια η πείρα αποδεικνύει ότι όταν οι κυβερνώντες, το κεφάλαιο και οι δυνάμεις του ζητούν από τους εργάτες υπομονή, όταν υπόσχονται ότι κάπου θα μπει τέλος στα αντεργατικά μέτρα και στην αντεργατική πολιτική, το κάνουν για να μπορούν ευκολότερα να υλοποιήσουν τους σχεδιασμούς τους, να οξύνουν την επίθεση σε δικαιώματα και κατακτήσεις.

Χρειάζεται επομένως, γιατί και πείρα και μυαλό έχουμε, να πάρουμε τέτοιες αποφάσεις που θα στηρίζουν, θα ενισχύουν τον αγώνα μας, τα συμφέροντά μας, που θα προωθούν την πάλη με σύνθημα “Μπροστά οι δικές μας ανάγκες” και ταυτόχρονα θα αποδυναμώνουν τους πολιτικούς εκφραστές των συμφερόντων των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, όλων αυτών που αρπάζουν τον ιδρώτα και τη δουλειά μας.

Παρά τις αυταπάτες που προσπαθεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση και τα κόμματα του κεφαλαίου, η επίθεση απέναντι στις ζωές μας θα συνεχιστεί. Το επιβεβαιώνουν τα ίδια τα στοιχεία. Πέρα από τα μέτρα καταστολής που λαμβάνονται (π.χ. απεργοκτόνος νόμος) από το 2019 λύνονται τα χέρια των τραπεζιτών για κατασχέσεις κατοικιών, υπάρχουν σχεδιασμοί για αντιδραστικοποίηση του Κώδικα Εργατικού Δικαίου, εφαρμόζεται ο νόμος Βρούτση – Αχτσιόγλου, για τον κατώτερο μισθό, είναι διακηρυγμένες με κάθε ευκαιρία οι απαιτήσεις του ΣΕΒ για διατήρηση και ενίσχυση της αντεργατικής πολιτικής και των αντεργατικών μέτρων.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Ο Πειραιάς ως το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας προορίζεται να αποτελέσει διεθνές ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο μεταφοράς εμπορευμάτων και βασικό ναυτιλιακό κέντρο, αξιοποιώντας τη γεωστρατηγική θέση της χώρας στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, κάτι που υπηρετεί και την “εθνική αναπτυξιακή στρατηγική 2021” που διαμορφώνουν από κοινού κυβέρνηση, ΣΕΒ, Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών και περιλαμβάνει την ανάπτυξη των συνδυασμένων μεταφορών, με κομβικό ρόλο το λιμάνι του Πειραιά. Στρατηγική που στηρίζουν τόσο η ΝΔ, όσο και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου.

Η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά στην “COSCO” έχει ήδη δημιουργήσει νέα δεδομένα. Από τη μια προωθούνται αλλαγές, γίνονται αναδιαρθρώσεις στο λιμάνι και από την άλλη ήδη έχει υπογράψει νέους κανονισμούς προσωπικού, που σημαίνει επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων.

Με βάση τα παραπάνω, κλάδοι που αναμένονται εξελίξεις με μεγαλύτερη συσσώρευση εργατικού δυναμικού το επόμενο διάστημα είναι:

  • Λιμενικές υπηρεσίες – το λιμάνι του Πειραιά και της “COSCO”.
  • Ναυτιλιακές υπηρεσίες – κύρια με το εφοπλιστικό κεφάλαιο στην ποντοπόρο ναυτιλία.
  • Στη ναυπηγοεπισκευή.
  • Στον τουρισμό και την κρουαζιέρα.
  • Υποδομές στο φυσικό αέριο.
  • Θαλάσσιες και χερσαίες μεταφορές.

Το κατά πόσο θα υλοποιηθούν στην πράξη αυτοί οι σχεδιασμοί της αστικής τάξης εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Είναι εντεινόμενοι οι ανταγωνισμοί μεταξύ καπιταλιστικών κρατών π.χ. ανάμεσα σε ΗΠΑ – Κίνα.

Οι εργασιακές σχέσεις στο Λιμάνι, αλλά και συνολικά στον Πειραιά, χαρακτηρίζονται από την επίθεση άνευ όρων σε κάθε δικαίωμα, από τη διάλυση των ΣΣΕ, από την επιδίωξη να γίνει η δουλειά πιο εντατική, με αποτέλεσμα την παραπέρα μείωση του μισθού της εργατικής τάξης, την έκθεση των εργαζομένων σε όλο και πιο επικίνδυνο εργασιακό περιβάλλον από άποψη της υγείας τους και των συνθηκών εργασίας.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα: Η διάλυση των δικαιωμάτων των εργαζομένων λόγω της ιδιωτικοποίησης στον ΟΛΠ, με την πλάτη μάλιστα της πλειοψηφίας της ΟΜΥΛΕ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΜΕΤΑ) οι οποίοι προώθησαν την αλλαγή του Γενικού Κανονισμού Προσωπικού και την υπογραφή ΣΣΕ που περιλαμβάνει παραπέρα μειώσεις μισθών, αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, απολύσεις και μετατάξεις εργαζομένων.

Η σημερινή πραγματικότητα δείχνει ότι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι δουλεύουν με ελαστικές μορφές απασχόλησης. Ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν συνοδεύεται από οφέλη για το λαό. Ότι τα κέρδη της πλουτοκρατίας είναι ιερά και όσια για το σύστημά τους αποτυπώνεται από την κατάσταση σε κλάδους, όπως ο τουρισμός με την πανσπερμία εργασιακών σχέσεων, στη ναυτιλία με την ΠΝΟ να υπογράφει αυξήσεις 2%, ενώ οι ναυτεργάτες έχουν υποστεί μειώσεις ως και 45% τα τελευταία χρόνια.

Αποτυπώνεται από την κατάσταση στην “COSCO” όπου η κερδοφορία των μονοπωλίων πατάει πάνω σε ξεχαρβαλωμένα εργασιακά δικαιώματα, μειωμένους μισθούς, εντατικοποίηση, λειψά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Η πολιτική της κυβέρνησης και οι νόμοι της διασφαλίζουν τη δυνατότητα της εργοδοσίας να δρα σε βάρος των εργαζομένων. Η “COSCO” έστησε εργοδοτικό σωματείο, έχει μια βιομηχανία δικαστικών αποφάσεων απαγόρευσης της απεργίας, αξιοποιεί ακόμα και τους τραμπουκισμούς.

Αυτό σημαίνει ανάπτυξη στους χώρους δουλειάς.

Την περίοδο που πέρασε από το προηγούμενο εκλογοαπολογιστικό συνέδριο του ΕΚΠ αναπτύχθηκαν αγώνες σε μια σειρά κλάδους και γενικότερα, οι οποίοι αμφισβήτησαν την πολιτική της κυβέρνησης, ήρθαν σε ρήξη με τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, ήρθαν σε σύγκρουση με την εργοδοσία.

Σημαντικός ήταν ο 9μηνος αγώνας των εργατών του Μετάλλου για την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που έληξε με επιτυχία.

Σημαντική κατάκτηση των εργατών της “COSCO” να μπουν στα ΒΑΕ.

Αγώνες αναπτύχθηκαν με επιτυχία στη Χημική Βιομηχανία, στο Εμπόριο, στον Επισιτισμό, στους ναυτεργάτες και αλλού.

Σημαντική παρακαταθήκη για το πώς οργανώθηκαν οι κινητοποιήσεις στους προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ της “COSCO”, οι οποίοι έκλεισαν το λιμάνι κόντρα στην τρομοκρατία της εργοδοσίας, κόντρα στις αποφάσεις των δικαστηρίων που έβγαλαν παράνομες τη μια μετά την άλλη τις απεργίες κόντρα στο σωματείο που έφτιαξε σε μια νύχτα η εργοδοσία.

Δεκάδες ήταν οι παρεμβάσεις σε χώρους δουλειάς ενάντια στις απολύσεις, στην απληρωσιά, στην τρομοκρατία, στις συνθήκες ΥΑΕ κ.ά.

Δεν υπήρξε μικρότερη ή μεγαλύτερη κινητοποίηση, που οι δυνάμεις της ΔΕΣΚ να μην πρωτοστάτησαν. Ο καθένας μπορεί να κρίνει και μέσα από την εμπειρία του τον απολογισμό της κάθε παράταξης. Σαν ΔΕΣΚ όλο το προηγούμενο διάστημα αξιοποιήσαμε κάθε δυνατότητα να γίνουν βήματα μπροστά για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Δίναμε τη μάχη απέναντι στη λογική του κυβερνητικού εταιρισμού που αποτελεί την πέμπτη φάλαγγα μέσα στην εργατική τάξη υπέρ του κεφαλαίου.

Δεν περιμέναμε πότε η κυβέρνηση όλα αυτά τα χρόνια θα φέρει στη Βουλή τα σχέδιά της, πότε τα αφεντικά θα εντείνουν την επίθεσή τους. Ενημερώναμε, προετοιμάζαμε, οργανώναμε την πάλη στο μέτρο των δυνατοτήτων μας. Πήραμε πρωτοβουλίες να οργανώσουμε κινητοποιήσεις σε κλάδους, σε χώρους δουλειάς, αξιοποιήσαμε τις συλλογικές διαδικασίες, τις γενικές συνελεύσεις, τις συσκέψεις, κάναμε προσπάθεια να βάλουμε σε κίνηση τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, να δυναμώσει η συσπείρωσή τους, η ενότητά τους, η διαφώτισή τους, να δυναμώσει η γραμμή με την οποία δίνουμε τη μάχη.

Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε εστίες αντίστασης στη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική με τις κινητοποιήσεις στην “COSCO”, στο Μέταλλο, στους ναυτεργάτες, στους εμποροϋπάλληλους, στους εργάτες στην ελαιουργοσαπουνοποιία, με κινητοποίηση ενάντια στις απολύσεις, ενάντια στους πλειστηριασμούς για το δικαίωμα του λαού στην Υγεία, για τα προβλήματα στην Παιδεία, ενάντια στις φοροληστείες. Δείξαμε την αλληλεγγύη μας στους πλημμυροπαθείς της Μάνδρας, στην καταστροφή στο Μάτι, αναδείξαμε την ανάγκη για μέτρα αντισεισμικά – αντιπλημμυρικά κ.ά.

Δώσαμε μάχη για να μη στοιχίζεται η εργατική τάξη πίσω από τα επιχειρηματικά συμφέροντα και σχεδιασμούς. Αυτή η δράση της ΔΕΣΚ θα μπορούσε να έχει καλύτερα αποτελέσματα, αν ο συσχετισμός δύναμης στο ΕΚΠ ήταν διαφορετικός, αν οι δυνάμεις της ΔΕΣΚ, αν η γραμμή της ταξικής πάλης είχαν την πλειοψηφία.

Απέναντι σε αυτή τη δράση που επιγραμματικά ανέφερα (οι συνάδελφοι από τα σωματεία θα μιλήσουν με περισσότερα στοιχεία), οι δυνάμεις της “Ενωτικής Ριζοσπαστικής Συνεργασίας” (ΣΥΡΙΖΑ), της “Ταξικής Εργατικής Συσπείρωσης” (Νταλακογιώργος), της ΕΠΑΚ (ΠΑΣΚΕ) και της ΕΔΑΣ (ΔΑΚΕ) τι έχουν να παρουσιάσουν;

Μήπως ότι στο ΕΚΠ εμφανίζονται μόνο όταν υπάρχει ΔΣ; Όταν όλες οι τοποθετήσεις και προτάσεις τους κινούνταν στην ίδια γραμμή με αυτές της ΓΣΕΕ με κάποιες ίσως παραλλαγές;

Στις τοποθετήσεις τους, όλοι μαζί έχουν κύριο μέτωπο απέναντι στο ΠΑΜΕ και όχι στην εργοδοσία και την ΕΕ. Μιλάνε συνεχώς για ενότητα. Ακόμα και τις φορές που συμφωνούσαμε να πάρουμε πρωτοβουλίες όλοι μαζί τις υπονόμευαν – ιδιαίτερα την απεργία!

Αλήθεια, ποια είναι η δράση των σωματείων που έχουν πλειοψηφία οι δυνάμεις της “Ενωτικής Ριζοσπαστικής Συνεργασίας” (ΣΥΡΙΖΑ). Μπορούν να μας πουν πώς κινητοποιούνται στο ΠΑΣΕΝΤ -όπου πανηγυρίζουν για την υποχρεωτικότητα της ΣΣΕ, αλλά δεν μας λένε σε πόσες επιχειρήσεις δεν εφαρμόζεται; Μήπως να μας πουν ποια η δράση του ΠΑΣΥΕ; Πού να τη βρουν άλλωστε που είναι σωματείο-φάντασμα; Εκτός αν θεωρούν θετική τη σύμβαση που εν κρυπτώ υπέγραψε με τον Σκλαβενίτη.

Θα θέλαμε να ακούσουμε τη δράση του σωματείου όπου έχει την πλειοψηφία η “Ταξική Εργατική Συσπείρωση”, που διαφώνησε με το ΜΕΤΑ, γιατί άραγε; Εύκολα κάνει προτάσεις για απεργίες διαρκείας με στόχο τον εκφυλισμό του αγώνα.

Θα θέλαμε να ακούσουμε τον απολογισμό του ΕΠΑΚ (ΠΑΣΚΕ), που ακολουθεί τη γραμμή της ΓΣΕΕ, τη γραμμή του κοινωνικών διαλόγων, τη γραμμή της ανταγωνιστικότητας, των επιχειρήσεων, την υποταγή στα συμφέροντα της μεγαλοεργοδοσίας. Θα απολογηθούν ποτέ για την κατάσταση που οδήγησαν το κίνημα εκεί που είχαν πλειοψηφία, όπως στα ναυπηγεία, όπως στον ΟΛΠ; Εκτός αν εννοούν κίνημα τις μπίζνες του Σωματείου Χειριστών Μηχανημάτων.

Δεν περιμένουμε βέβαια από την ΕΔΑΣ (ΔΑΚΕ) να ξεφύγει από τις γραμμές που ακολουθεί η ηγεσία της ΝΔ και βέβαια τα στελέχη της πρωτοστατούν στην απεργοσπασία, όπως στην “ΙΟΝ”, όπου η απεργία απαγορεύεται διά ροπάλου.

Αυτό που τους ενώνει εκτός των άλλων και παρά τις όποιες διαφορές έχουν, κυρίως για τα προσχήματα, είναι το αντιΠΑΜΕ μέτωπο. Το κριτήριό τους δεν ήταν τα αιτήματα των πρωτοβουλιών ή της απεργίας, αλλά αν την απόφαση την παίρνει το ΠΑΜΕ ή η ΓΣΕΕ.

Έχουν τεράστιες ευθύνες για την κατάσταση του κινήματος στο χώρο του Πειραιά. Έτσι κι αλλιώς έχουν ταυτιστεί με τη γραμμή της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, που έχει σημαία της την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου και την κερδοφορία του. Στηρίζουν τη ΓΣΕΕ ακόμη και όταν λέει ότι δεν χρειάζονται κινητοποιήσεις, ότι η απεργία σαν μορφή έχει χρεοκοπήσει.

Επιδιώκουν με τη στάση τους να απομακρύνουν τους εργαζόμενους από το ταξικό κίνημα. Συνυπογράφουν την ταξική ειρήνη και τη σιγή νεκροταφείου στους χώρους δουλειάς.

Έχουν το θράσος να κατηγορούν το ΠΑΜΕ για κομματικό συνδικαλισμό, όταν κάνουν κοινές συγκεντρώσεις με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τη ΛΑΕ, και άλλες συλλογικότητες όπως λένε, χωρίς σωματεία, παρά ένα – δυο. Αυτοί είναι ακομμάτιστοι, ενώ το ΠΑΜΕ που διοργανώνει κινητοποιήσεις με τη συμμετοχή δεκάδων σωματείων και χιλιάδων εργαζομένων είναι κομματικό!

Αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι το κύρος του ΠΑΜΕ μεγαλώνει, η συσπείρωσή του διευρύνεται. Αυτό που παλεύουν με λύσσα είναι η ταξική γραμμή που συσπειρώνει εργάτες ενάντια στο συμβιβασμό και τη μοιρολατρία, ενάντια σε εργοδοσία, κυβέρνηση, ΕΕ.

Και σε αυτό το συνέδριο, συναδέλφισσες – συνάδελφοι, είναι καθαρό ότι αυτό που ενδιαφέρει τις άλλες παρατάξεις είναι ο συσχετισμός που θα αποτυπωθεί με τις αρχαιρεσίες. Ένα είναι σίγουρο. Ότι αύριο στην αίθουσα θα βρίσκονται μόνο οι αντιπρόσωποι της ΔΕΣΚ γιατί σίγουρα δεν θέλουν να ακουστούν οι τοποθετήσεις μας, η δράση μας, οι προτάσεις μας.

Όμως για μας η μάχη που γίνεται στο Εργατικό Κέντρο με τον εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό -την έκφραση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ- δεν είναι απλά να καταγραφούν οι πραγματικοί συσχετισμοί που υπάρχουν στο κίνημα, να απαλλαγούμε από πλειοψηφίες που προκύπτουν από νόθους και αρχαιρεσίες ανύπαρκτες στη δράση σωματείων, αλλά είναι μάχη που αφορά την ίδια τη γραμμή και τον προσανατολισμό του κινήματος.

Ο εργοδοτικός, κυβερνητικός συνδικαλισμός, θέλει τους εργάτες αμέτοχους να αποδέχονται τη γραμμή του κεφαλαίου, δηλαδή τη σφαγή τους. Εμείς θέλουμε τους εργάτες πρωταγωνιστές, να καθορίζουν αυτοί τη μοίρα τους, να παίρνουν οι ίδιοι τις αποφάσεις, να χαράσσουν τον προσανατολισμό του αγώνα βάζοντας μπροστά τις δικές τους ανάγκες.

Όσο πιο γρήγορα απαλλαγούν οι εργαζόμενοι από την επίδραση των εργατοπατέρων και των μηχανισμών τους, τόσο πιο γρήγορα θα ανέβει η αποτελεσματικότητα του αγώνα.

  • Αλήθεια, έχει καμία σχέση η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ με τους αγώνες που δίνουν καθημερινά οι εργαζόμενοι στη Ζώνη, στο Λιμάνι, στα πλοία, στα εργοστάσια και αλλού;
  • Έχει καμία σχέση το πλαίσιο πάλης και τα αιτήματα που διεκδικούμε, με όσα προβάλλει και συζητάει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ με τον ΣΕΒ και με τους διάφορους Ευρωπαίους εργατοπατέρες;
  • Τι σχέση έχουν όλοι αυτοί με τα προβλήματα που βιώνουμε στους χώρους δουλειάς; Στην ίδια τη ζωή;
  • Τι σχέση μπορεί να έχουν οι εργαζόμενοι στην οικοδομή, στη ζώνη, στο λιμάνι, στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς, με τους ατσαλάκωτους της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ;

Τα λέμε αυτά γιατί πιστεύουμε ότι κάθε τίμιος συνδικαλιστής μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του και να πάρει τις αποφάσεις του που θα συμβάλλουν συνολικά στην πορεία των αγώνων.

Από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για να οικοδομήσουμε ένα εργατικό κίνημα που αγωνίζεται για να προστατεύσει τη ζωή του και να ανατρέψει συνολικά την καπιταλιστική βαρβαρότητα, να ανοίξει ο δρόμος για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

Σήμερα η πλειοψηφία του συνδικαλιστικού κινήματος και των εργαζομένων δεν αμφισβητεί μαζικά για την ώρα την καπιταλιστική ανάπτυξη και εξουσία, τις αστικές κυβερνήσεις, ανεξάρτητα αν είναι γαλάζιες, πράσινες ή ροζ. Αυτό είναι ένα από τα βασικά καθήκοντα για το επόμενο διάστημα. Να πειστούν όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι να στηρίξουν το ΠΑΜΕ, τα συνδικάτα και τους αγωνιστές που δρουν με τη γραμμή πάλης για την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος, τη γραμμή πάλης και συσπείρωσης ενάντια στα μονοπώλια, για άλλο δρόμο ανάπτυξης, τη γραμμή χειραφέτησης από την εργοδοσία και τα κόμματά της.

Σε αυτό το κρίσιμο ερώτημα μπορεί και πρέπει να δώσει απάντηση σήμερα το Συνέδριό μας.

Καλούμε όλους τους συνέδρους ανεξάρτητα ποιο κόμμα ψήφισαν, ανεξάρτητα σε ποια συνδικαλιστική παράταξη ανήκουν, να κρατήσουν τις όποιες διαφωνίες τους, τις όποιες επιφυλάξεις έχουν και να ακολουθήσουν το δρόμο που προτείνει η ΔΕΣΚ. Σας ζητάμε όχι μόνο να την στηρίξετε, όχι μόνο να τη φέρεται ξανά στην πρώτη θέση, αλλά να της δώσετε την πλειοψηφία. Έχουμε όλοι χρέος απέναντι στους εργάτες που μας έστειλαν αντιπροσώπους στο συνέδριο, έχουμε χρέος απέναντι στα παιδιά μας.

Η συμβολή των δυνάμεων του ΠΑΜΕ στους αγώνες που προηγήθηκαν είναι καθοριστική και αυτό αναγνωρίζεται από όλους. Για αυτό καλούμε τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τις γυναίκες, τους συνταξιούχους να επιλέξουν μαζικά το δρόμο του αγώνα, της αλληλεγγύης, της κοινωνικής συμμαχίας, με την οργάνωση στα σωματεία, στους κλάδους και τις γειτονιές. Την πιο αποτελεσματική επιλογή που ως σήμερα δεν έχουν αξιοποιήσει. Σε αυτόν το δρόμο είναι η δύναμη, σε αυτόν το δρόμο έχουμε προοπτική.

Σήμερα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να επανακαθορίσουμε τι αποτελεί για τον εργαζόμενο και την οικογένειά του σύγχρονη ανάγκη. Ο παραγόμενος από τον εργατοϋπάλληλο πλούτος είναι πολλαπλάσιος από αυτόν των περασμένων δεκαετιών, ενώ σημαντικά έχουν συμβάλει στο επίπεδο της ζωής του ανθρώπου η εξέλιξη των τεχνολογιών και της επιστήμης. Μπορούμε λοιπόν σήμερα να μην προσαρμόσουμε τις απαιτήσεις μας με βάση τα όσα παράγουμε; Μπορούμε να αρκεστούμε σε όσα θεωρούσαμε ανάγκες πριν από 40, 30 ή ακόμα και 20 χρόνια; Μπορούμε να συμβιβαστούμε με τα ψυχούλα, τη μισή δουλειά – μισή ζωή, την ανασφάλιστη εργασία;

Σήμερα σύγχρονη ανάγκη είναι:

  • Η μόνιμη και σταθερή δουλειά όλο το χρόνο, χωρίς την ανεργία και τη μισοαπασχόληση να μπαίνουν εμπόδιο στην επιβίωση των εργαζομένων.
  • Κοινωνική Ασφάλιση που να εξασφαλίζει ένα διευρυμένο πλέγμα προστασίας, ώστε μετά τον εργάσιμο βίο να υπάρχει προστασία και αξιοπρεπής ζωή μέσω των συντάξεων, να υπάρχει συνολική κάλυψη και φροντίδα της εργατικής – λαϊκής οικογένειας, το δικαίωμα και η προστασία της μητρότητας, η ασφάλιση των παιδιών, τα προνοιακά επιδόματα για πιο ευπαθείς ομάδες.
  • Μισθοί που να ανταποκρίνονται σε υψηλό επίπεδο διαβίωσης με βάση τον παραγόμενο πλούτο και τις ανάγκες των εργατικών οικογενειών.
  • Η μείωση του εργάσιμου χρόνου ώστε ο εργαζόμενος να μπορεί να απολαμβάνει τον κόπο από τη δουλειά του, να αναπτύσσει τις δραστηριότητες που επιθυμεί, να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στην οικογένειά του.
  • Η δωρεάν αποκλειστική δημόσια και καθολική πρόσβαση στη μόρφωση και στην αποκατάσταση της υγείας του.
  • Η φθηνή λαϊκή στέγη με όλες τις ανέσεις που προσφέρει η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας χωρίς την απειλή των πλειστηριασμών.
  • Οι διακοπές και η αναψυχή, ο τουρισμός και η δυνατότητα να γνωρίσει ο εργαζόμενος τον τόπο του, άλλα μέρη και πολιτισμούς.

Αυτά για να διεκδικηθούν χρειάζεται:

  • Κίνημα ταξικό, οργανωμένο και προσανατολισμένο απέναντι στην εργοδοσία, τους νόμους και το κράτος της.
  • Κίνημα απαλλαγμένο από τους εγκάθετους της εργοδοσίας και των κυβερνήσεων.
  • Κίνημα που δεν παλεύει μόνο για επιμέρους βελτιώσεις, αλλά για το σύνολο των αναγκών της εργατικής οικογένειας, για την ανατροπή και κατάργηση των εκμεταλλευτικών σχέσεων.
  • Κίνημα διεθνιστικό που παλεύει για έναν ενιαίο σκοπό σε κάθε ξεχωριστή χώρα.

Για τέτοιο κίνημα δίνουν τη μάχη καθημερινά οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ.

Το ΠΑΜΕ σε κάθε κλάδο και συνολικά αποτελεί χώρο ταξικής συσπείρωσης σωματείων, συνδικαλιστών, Επιτροπών Αγώνα, που παλεύουν συντονισμένα, πανελλαδικά, με όρους μαζικού κινήματος, με πλαίσιο στόχων πάλης που εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και συγκρούεται με τη στρατηγική του κεφαλαίου, τη συνολική αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζει η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου.

Συνενώνει ιδιωτικούς, δημόσιους, ανέργους, συνταξιούχους κλπ. Δεν περιμένει την ΓΣΕΕ ή την ΑΔΕΔΥ για να δράσει. Καθημερινά προσπαθεί να αναπτύσσει πολύμορφη πάλη μέσα από τα σωματεία που συσπειρώνονται σε αυτό. Σε αυτή την κατεύθυνση καλούμε όλους τους εργαζόμενους να συστρατευτούμε.

Τώρα να ανέβει ο βαθμός οργάνωσης στα σωματεία, να ανέβει η δράση των εργαζομένων μέσα σε αυτά, σε σύγκρουση με τις δυνάμεις που είναι εμπόδιο στην οργάνωση της πάλης.

Μια δύναμη τεράστια που μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή των σχεδιασμών τους. Ο αταλάντευτος, οργανωμένος αγώνας, η οργάνωση στα σωματεία, στις Σωματειακές και Απεργιακές Επιτροπές, η συμμετοχή και η συμβολή όλων των εργαζομένων στην υλοποίηση των αποφάσεων ανά κλάδο και χώρο δουλειάς, αποτελούν την ισχυρή, αναμφισβήτητη δύναμη που μπορεί να ανατρέψει τους σχεδιασμούς της ΕΕ και των εργοδοτών.

Αυτή η ενότητα, σε αντιπαράθεση με τη γραμμή που πρεσβεύουν κεφάλαιο – κυβέρνηση – ΕΕ – συμβιβασμένες ηγεσίες, είναι η δύναμή μας.

Ένα ταξικό Εργατικό Κέντρο στον Πειραιά θα συμβάλει αποφασιστικά σε μια τέτοια πορεία. Θα είναι στήριγμα για κάθε σωματείο, για κάθε συνδικαλιστή, για όλους τους εργαζόμενους σε κάθε χώρο δουλειάς. Θα είναι στήριγμα στην οργάνωση της εργατικής πάλης στον Πειραιά, πρωτοπόρα δύναμη στον αγώνα για κάθε μικρό ή μεγαλύτερο πρόβλημα που θα προκύπτει στους χώρους δουλειάς, αποκούμπι για κάθε εργατοϋπάλληλο και άνεργο του Πειραιά».