ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ : Τα γήπεδα, οι ενδοϊμπεριαλιστικές κόντρες και οι πειραματισμοί

Μπορεί εξαρχής η πρόσφατη διπλή αγωνιστική (6η και 7η) των ομίλων της προκριματικής φάσης του Euro 2020 να θεωρείται σε αγωνιστικό επίπεδο κομβική για τις ισορροπίες στη μάχη της πρόκρισης, ωστόσο αυτό που έμεινε στην ουσία κάθε άλλο παρά αφορά τα εντός αγωνιστικού χώρου. Παρά το περίφημο σλόγκαν των FIFA-UEFA «Οχι πολιτική» (No politica) στο ποδόσφαιρο – που οι ίδιες όμως έχουν αποδείξει ότι το χρησιμοποιούν κατά το δοκούν και σε επιλεγμένες περιπτώσεις – για μια ακόμη φορά τα γήπεδα και οι εξέδρες των οπαδών αποτέλεσαν το πρόσφορο έδαφος για να «ξεπλυθούν» πολιτικές σκοπιμότητες αλλά και να διαφημιστούν οι γνωστές φασιστικές και νεοναζιστικές ιδέες, η μισαλλοδοξία και ο ρατσισμός. Βολική πλευρά και αυτή του οικοδομήματος του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού, που πέραν της εσωτερικής διαμάχης για τα πρωτεία και τα κέρδη προσφέρει την ευκαιρία για να εξυπηρετηθούν και άλλοι σκοποί.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι τα ευρωπαϊκά γήπεδα – συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών – αποτελούν προνομιακό πεδίο δράσης εκπροσώπων τέτοιων μορφωμάτων και, μέσω αυτής, πειραματισμών με απώτερους σκοπούς: Οι ποδοσφαιρικοί αγώνες συχνά λειτουργούν ως ευκαιρίες να προβληθούν πολιτικές αλυτρωτισμού, σχεδιασμοί αλλαγής συνόρων κ.ά., σε μια περίοδο που βρίσκονται σε έξαρση οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, τόσο στο έδαφος της Ευρώπης αλλά και παγκοσμίως, με τραγικές συνέπειες για τους ίδιους τους λαούς.

Κρίκοι στην αλυσίδα πειραματισμών

Τα όσα συνέβησαν και αυτήν τη φορά κάθε άλλο παρά μεμονωμένα μπορεί να θεωρηθούν. Αντίθετα, τα πρόσφατα κρούσματα, από τον στρατιωτικό χαιρετισμό των Τούρκων ποδοσφαιριστών προκειμένου να υποστηρίξουν την επέμβαση στη Συρία – κάποιοι έπεσαν από τα σύννεφα, ζητώντας την τιμωρία τους από την UEFA – μέχρι τους νεοναζιστικούς χαιρετισμούς και τις ρατσιστικές επιθέσεις των Βουλγάρων οπαδών προς τους παίκτες της Εθνικής Αγγλίας, αποτελούν τους νέους κρίκους σε μια ευρύτερη αλυσίδα. Τα τελευταία χρόνια σχεδόν κάθε παιχνίδι μεταξύ βαλκανικών χωρών διεξάγεται στη σκιά των γενικότερων γεωπολιτικών παιχνιδιών και επιδιώξεων της αστικής τάξης στην περιοχή, με τα όσα συνέβησαν πριν από τέσσερα χρόνια στα ματς Σερβίας – Αλβανίας και Ρουμανίας – Ουγγαρίας να αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Σε αυτό το πλαίσιο, παρατηρείται έντονη παρουσία νεοναζί και εθνικιστών στα ευρωπαϊκά γήπεδα που, κρυμμένοι πίσω από τη μάσκα του «οπαδού», μεταδίδουν τα πιο σκοτεινά μηνύματα, χρησιμοποιούν ρητορικές μίσους και ρατσισμού, που είναι σε έξαρση στο ευρωπαϊκό έδαφος. Σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο σε διάφορα γήπεδα της Ευρώπης τείνουν να γίνουν μόνιμα τα περιστατικά ρατσιστικών επιθέσεων κυρίως προς Αφρικανούς παίκτες, η προβολή με τον έναν ή τον άλλον τρόπο (συνθήματα, πανό, χαιρετισμοί) νεοναζιστικών και φασιστικών ιδεών και εθνικιστικών πολιτικών. Ολα τα παραπάνω συνηγορούν στο ότι τα φαινόμενα αυτά εκδηλώνονται στη βάση οργανωμένου σχεδίου και όχι απλά ως αντιπαλότητες μεταξύ οργανωμένων οπαδών, όπως συμβαίνει κατά κόρον στον εμπορευματοποιημένο αθλητισμό, ως αποτέλεσμα των λογικών που τον διέπουν.

UEFA: «No politica» …κατά το δοκούν

Την ίδια στιγμή ιδιαίτερα καθυστερημένη θεωρείται η αντίδραση της UEFA στο περιστατικό με τους Τούρκους παίκτες. Η κατά τ’ άλλα ταχύτατη Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία, που θεωρεί ότι παραβιάζουν το «Nο politica», αν και τα πρώτα δείγματα από πλευράς Τούρκων δόθηκαν στον αγώνα της Πέμπτης 10 Οκτώβρη κόντρα στην Αλβανία, χρειάστηκε να περάσουν αρκετές μέρες για να αντιδράσει. Αυτή ήταν η ανακοίνωση πως θα διεξαγάγει έρευνα για τα περιστατικά στους αγώνες Γαλλίας – Τουρκίας και Βουλγαρίας – Αγγλίας. Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας, Αλεξάντερ Τσέφεριν, στις δηλώσεις του για τα όσα συνέβησαν έδωσε βάρος στο περιστατικό της Σόφιας, αποφεύγοντας να αναφερθεί στην προφανώς πολιτικοποιημένη ενέργεια των Τούρκων ποδοσφαιριστών. Σημειώνεται πως η UEFA έχει επιλέξει την Κωνσταντινούπολη ως έδρα του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ της φετινής σεζόν, στις 20 Μάη. Μάλιστα, για το συγκεκριμένο ζήτημα έντονες ήταν οι αντιδράσεις από Ιταλία και Γαλλία, που ζήτησαν από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία να αφαιρέσει τη διοργάνωση από τη συγκεκριμένη πόλη. Από την άλλη, δεν ήταν λίγοι αυτοί που συνέδεσαν τον τόπο διεξαγωγής του τελικού, και μάλιστα του καλύτερου προϊόντος της UEFA, με τη χαρακτηριστική καθυστέρηση να πάρει θέση. Ιδιαίτερα μάλιστα εάν ληφθεί υπόψη η ταχύτητά της να επεμβαίνει σε άλλες περιπτώσεις όπου θεωρεί ότι παραβιάζεται ο κανονισμός του «No politica», όπως π.χ. έχει συμβεί σε εκδηλώσεις οπαδών υπέρ του αγώνα του Παλαιστινιακού λαού κατά της ισραηλινής κατοχής, παλιότερα του σερβικού λαού ενάντια στην επέμβαση του ΝΑΤΟ ή τον αποκλεισμό της Εθνικής Σερβίας, της χώρας που δεχόταν την επίθεση, από το Euro 1992.

Μπ. Τσ.

  • Από τον “Ριζοσπάστη” του Σαββατο-Κύριακου 18-19/10/2019