«ΛΟΥΚΕΤΟ στη ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗ»: Οι εργαζόμενοι θύματα των ανταγωνισμών ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους

Εξόρμηση στις εγκαταστάσεις της «Χαλυβουργικής ΑΕ» στην Ελευσίνα πραγματοποίησε νωρίς χτες το πρωί αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον βουλευτή του Κόμματος Κώστα Στεργίου.

Θυμίζουμε ότι την περασμένη Δευτέρα η ΔΕΗ προχώρησε στη διακοπή της ηλεκτροδότησης στο εργοστάσιο, καθώς η «Χαλυβουργική» τής οφείλει 34,5 εκατ. ευρώ. Η βασική παραγωγική δραστηριότητα του εργοστασίου έχει σταματήσει από το 2012, ενώ συνολικά σταμάτησε το 2016. Τα χρόνια αυτά η εργοδοσία έχει μειώσει το προσωπικό κατά 70%, από 560 εργαζόμενους στους 170. Παράλληλα, από το 2013 έως σήμερα έχει επιβάλει πέντε φορές σε καθεστώς διαθεσιμότητας το προσωπικό και δύο φορές σε εκ περιτροπής απασχόληση.

Ο Κ. Στεργίου, απευθυνόμενος στη βάρδια των εργατών που εκείνη την ώρα έρχονταν στο κλειστό – λόγω διακοπής της ηλεκτροδότησης – εργοστάσιο, επισήμανε ότι το ζήτημα που μπαίνει είναι πώς θα διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας, τα δικαιώματα των εργαζομένων. Εδειξε την ανάγκη κοινής συμπόρευσής τους με τα άλλα σωματεία του κλάδου και συνολικά, γιατί «ο αντίπαλος είναι κοινός. Είναι η εργοδοσία, που κοιτάει μόνο τα κέρδη της και δεν υπολογίζει τη δική μας ζωή, το μεροκάματο, την αξιοπρέπεια (…) Οι εργοδότες δεν μπορούν να διασφαλίσουν αυτό που χρειάζεται σήμερα ο κάθε εργαζόμενος, γιατί κοιτάνε πώς θα μπουκώσουν τις τσέπες τους με χρήμα από εμάς. Αυτό είναι το μεγάλο εμπόδιο που απαγορεύει σε εμάς και στα παιδιά μας να έχουμε μια ζωή με καλό μεροκάματο, μια ζωή που θα διασφαλίζει τις ανάγκες μας». Γι’ αυτό, οι εργάτες στον αγώνα τους για μια αξιοπρεπή ζωή «πρέπει να στοχοποιούμε και τον πραγματικό αντίπαλο, που είναι οι βιομήχανοι με το πολιτικό τους προσωπικό, την κυβέρνησή τους».

Στη διάρκεια της εξόρμησης μοιράστηκε η ανακοίνωση του ΚΚΕ, στην οποία μεταξύ άλλων τονίζεται ότι το λουκέτο μετά τη διακοπή ηλεκτροδότησης του εργοστασίου «είναι το αποτέλεσμα του ανταγωνισμού ανάμεσα στους επιχειρηματικούς ομίλους, που οδηγεί βιομηχανίες στρατηγικής σημασίας να κλείνουν, ενώ θα μπορούσαν να στηρίξουν την ανάπτυξη προς όφελος του λαού, στο πλαίσιο μιας οικονομίας που θα υπηρετούσε τις λαϊκές ανάγκες. Είναι επίσης απόδειξη ότι τα εργοστάσια δεν τα κλείνουν οι αγώνες των εργαζομένων, αλλά οι επιχειρήσεις ανοίγουν και κλείνουν αποκλειστικά με κριτήριο τη μεγαλύτερη καπιταλιστική κερδοφορία και με θύματα κάθε φορά τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους».

Ανακοίνωση της ΔΕΣΚΕ στο Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας – Δυτικής Αττικής

Τις διαχρονικές ευθύνες όλων των αστικών κυβερνήσεων και τις επιλογές της εργοδοσίας που έφεραν τη «Χαλυβουργική» «προ του λουκέτου και τους εργαζόμενους σε άθλια οικονομική κατάσταση» καταγγέλλει η «Δημοκρατική Ενωτική Συνδικαλιστική Κίνηση Εργαζομένων» (ΔΕΣΚΕ) στο Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας – Δυτικής Αττικής (ΕΚΕ-ΔΑ) και απαιτεί από την κυβέρνηση «να πάρει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την οικονομική στήριξη των εργαζομένων στη «Χαλυβουργική», να διασφαλίσει τις θέσεις εργασίας, τα μισθολογικά και ασφαλιστικά τους δικαιώματα».

Η περιοχή του Θριασίου είναι γεμάτη επιχειρήσεις με απλήρωτους εργαζόμενους και αβέβαιο μέλλον, υπογραμμίζει, τονίζοντας ότι «αυτό είναι το αποτέλεσμα του ανταγωνισμού ανάμεσα στους επιχειρηματικούς ομίλους. Στον αντίποδα βρίσκεται η παραγωγή με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες και όχι το κέρδος του καπιταλιστή. Μόνο έτσι οι βιομηχανίες, και η «Χαλυβουργική», θα μπορούσαν να λειτουργούν για τους εργαζόμενους και τον υπόλοιπο λαό».

Αναδεικνύοντας τις ευθύνες των εργατοπατέρων στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου, επισημαίνει: «Μεγάλες ευθύνες έχει και ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός που ηγείται στην πλειοψηφία του ΕΚΕ-ΔΑ (…) Στήριξε πιστά τη γραμμή της εργοδοσίας στο κυνήγι της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων, ενώ συκοφάντησε εργατικούς αγώνες, αναπαράγοντας τη δηλητηριώδη αντίληψη ότι «οι αγώνες θα κλείσουν το εργοστάσιο», με τρανταχτό παράδειγμα τη λάσπη στον εννιάμηνο ηρωικό αγώνα των συναδέλφων χαλυβουργών στην «Ελληνική Χαλυβουργία»».

Και καταλήγει: «Καλούμε τους συναδέλφους στη «Χαλυβουργική», όλους τους συναδέλφους και τα σωματεία της περιοχής, να συσπειρωθούν στο ταξικό κίνημα, στις δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Να οργανώσουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στους συναδέλφους στη «Χαλυβουργική» και όλοι μαζί να απαντήσουμε ενιαία, ταξικά, βάζοντας μπροστά τις δικές μας ανάγκες στον αγώνα απέναντι στη διαρκή επίθεση εργοδοσίας – κυβερνήσεων – ΕΕ».

Σε ετοιμότητα για κινητοποιήσεις στη ΛΑΡΚΟ

Στο μεταξύ, να προκηρύξει μέχρι τρεις 24ωρες απεργίες εξουσιοδότησαν οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ το Διοικητικό Συμβούλιο του σωματείου τους, στη χτεσινή Γενική Συνέλευσή τους.

Οι εργαζόμενοι απαιτούν: Να μην εφαρμοστεί το σχέδιο συρρίκνωσης της παραγωγής της ΛΑΡΚΟ, υπογραμμίζοντας ότι το σχέδιο αυτό εξυπηρετεί το χτύπημα των μισθών και των θέσεων εργασίας, την απαξίωση της ΛΑΡΚΟ για την παραπέρα ιδιωτικοποίηση και την εκποίησή της. Να χρηματοδοτηθεί από το κράτος, που είναι ο κύριος μέτοχος, για να αξιοποιηθεί ο ορυκτός πλούτος προς όφελος των εργαζομένων, του λαού και της οικονομίας της χώρας. Να ληφθούν ουσιαστικά μέτρα για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία, μέσα από τον εκσυγχρονισμό και την κατάργηση των συρρικνώσεων τμημάτων που έχει επιβάλει η διοίκηση, με νέες προσλήψεις, καταργώντας το σκλαβοπάζαρο όλων των εργολαβιών. Να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις και να υπογραφεί επιχειρησιακή ΣΣΕ, στη βάση του καλέσματος που έχει κάνει το Σωματείο.

Ποιος κλείνει λοιπόν τα εργοστάσια;

Εξι χρόνια πριν, όταν βρισκόταν σε εξέλιξη η μεγάλη απεργία των εργαζομένων στην «Ελληνική Χαλυβουργία», η βρώμικη επίθεση που δέχονταν από την εργοδοσία, τους λιγοστούς απεργοσπάστες, την κυβέρνηση και τη συνδικαλιστική πλειοψηφία, είχε για αιχμή το «οι αγώνες κλείνουν τα εργοστάσια». Ηταν η περίοδος που η προπαγάνδα των αφεντικών οργίαζε, έδειχνε τους εργάτες ως υπεύθυνους για το διαφαινόμενο κλείσιμο του εργοστασίου, με τα αστικά κανάλια και τις εφημερίδες να κουνούν το σκιάχτρο των «λουκέτων», απειλώντας τους εργαζόμενους να δεχτούν αδιαμαρτύρητα κάθε θυσία για να «σωθούν οι επιχειρήσεις», δηλαδή τα κέρδη μιας χούφτας καπιταλιστών. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνταν και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, που στο κάλεσμα αλληλεγγύης των απεργών απαντούσε ότι «εμείς δεν θα καταντήσουμε «Χαλυβουργία», αντίθετα θα βάλουμε πλάτη για να μείνουν ανοιχτά τα εργοστάσια…». Αυτά έλεγε και η πλειοψηφία της διοίκησης στο σωματείο της «Χαλυβουργικής», τα ίδια έλεγε και η πλειοψηφία στην Ομοσπονδία Μετάλλου, ρίχνοντας νερό στο μύλο της βρώμικης επίθεσης της εργοδοσίας. Σήμερα μένουν στο δρόμο και οι εργάτες της «Χαλυβουργικής», παρόλο που στο συγκεκριμένο εργοστάσιο εφαρμόστηκαν σχεδόν χωρίς κανένα εμπόδιο όλες οι αξιώσεις της εργοδοσίας: Απολύσεις, διαθεσιμότητες, εκ περιτροπής εργασία, μειώσεις μισθών κ.ά. Ολα εκείνα δηλαδή τα μέτρα που υποτίθεται ότι θα έσωζαν την επιχείρηση και στο όνομα αυτής της «σωτηρίας» οι εργάτες τα αποδέχονταν, με τις ευλογίες των συνδικαλιστών της πλειοψηφίας.

* * *

Γιατί κλείνει λοιπόν η «Χαλυβουργική»; Προφανώς όχι επειδή οι εργάτες αντιστάθηκαν, ούτε επειδή είχαν παράλογες απαιτήσεις ή επειδή η εργοδοσία δεν εφάρμοσε μέτρα «διάσωσης» σε βάρος τους. Το εργοστάσιο κλείνει μετά από πολλές δεκαετίες λειτουργίας, στη διάρκεια των οποίων σημείωσε μεγάλη κερδοφορία, ενώ τώρα, λόγω διάφορων αιτιών (όξυνση του ανταγωνισμού διεθνώς κ.λπ.) η συνέχιση της λειτουργίας της δεν είναι πλέον συμφέρουσα γιατί δεν αποφέρει το προσδοκώμενο κέρδος, είτε επειδή υπάρχει προσανατολισμός να αλλάξουν αντικείμενο παραγωγής, επενδύοντας σε κλάδους που αποφέρουν μεγαλύτερο ποσοστό κέρδος. Αυτός είναι ο σιδερένιος νόμος του καπιταλισμού και σε αυτό το έδαφος έχει διαμορφωθεί ένα πολυπλόκαμο νομικό πλαίσιο, που διευκολύνει αυτήν τη δραστηριότητα: Από τις πολύμορφες επιδοτήσεις για να «μετακομίζουν» επιχειρήσεις στα Βαλκάνια τα χρόνια πριν την κρίση, όταν επιδοτούνταν μέχρι και οι συσκευές φαξ των «εξωστρεφών» καπιταλιστών, μέχρι τις μνημονιακές διατάξεις που αφήνουν πλήρως εκτεθειμένους τους εργαζόμενους σε περίπτωση που ο καπιταλιστής ιδιοκτήτης «χρεοκοπήσει» μια από τις επιχειρήσεις του.

* * *

Η «Χαλυβουργική» δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα. Παρόμοιες είναι κι άλλες περιπτώσεις εργοστασίων, που μάλιστα οι ορκισμένοι εχθροί της εργατικής πάλης τολμούν να παρουσιάζουν ως «θύματα των αγώνων».

Ποιος δεν έχει ακούσει υπουργούς, μεγαλοδημοσιογράφους, ξεπουλημένους συνδικαλιστές και προφανώς τα μαντρόσκυλα της εργοδοσίας, τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, να λένε π.χ. για την «Pirelli», που δήθεν έκλεισε λόγω των «παράλογων απαιτήσεων» των συνδικαλιστών; `Η για τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη που «μαράζωσε», επειδή τάχα γίνονταν πολλές απεργίες και τα μεροκάματα ήταν ψηλά…

Το παράδειγμα της «Χαλυβουργικής» προστίθεται στην «Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία», που έκλεισε, παρόλο που οι εργάτες αποδέχτηκαν τις εκατοντάδες απολύσεις, με τον ιδιοκτήτη της τελικά να μεταφέρει τον κύριο όγκο της παραγωγής του στα Βαλκάνια, πριν σβήσει κάθε δραστηριότητα στον κλάδο. Η «Ζήμενς Ελλάς», που παρήγαγε τηλεπικοινωνιακό υλικό, έβαλε λουκέτο το 2008 στη Θεσσαλονίκη, γιατί οι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να αποσυρθούν από τον κλάδο. Η «ΜΙSKO» έκλεισε το 1999 στην Πάτρα, όταν εξαγοράστηκε από την «Barilla» και οι νέοι ιδιοκτήτες αποφάσισαν ότι τους συνέφερε να μεταφέρουν αλλού την παραγωγική δραστηριότητα.

* * *

Το καπιταλιστικό κέρδος είναι επομένως το αποκλειστικό κριτήριο με το οποίο ανοίγει ή κλείνει μια επιχείρηση. Και το αποτέλεσμα στην προκειμένη περίπτωση είναι να κλείνει μια στρατηγικής σημασίας βιομηχανία, που σε άλλες συνθήκες, στο πλαίσιο μιας ανάπτυξης με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες, θα μπορούσε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ευημερία του λαού. Από την πορεία της «Χαλυβουργικής», όπως και συνολικά του κλάδου του Μετάλλου, οι εργαζόμενοι μπορούν να αντλήσουν πολύτιμα συμπεράσματα.

Οι εξελίξεις αυτές αποδεικνύουν ότι η παραγωγή που στηρίζεται στην καπιταλιστική κερδοφορία είναι γεμάτη αδιέξοδα, που φορτώνονται στους ίδιους τους εργαζόμενους και σε όλο το λαό. Είναι εξελίξεις που βοηθούν να συνειδητοποιηθεί πιο πλατιά ότι το δικαίωμα στη δουλειά με δικαιώματα δεν χαρίζεται από κανέναν εργοδότη, από καμιά αστική κυβέρνηση. Και ότι χρειάζεται αποφασιστικός αγώνας, σε σύγκρουση με την εργοδοσία και την πολιτική των κομμάτων της, για να περιφρουρήσουν ή να αποσπάσουν οι εργαζόμενοι ακόμα και τα ελάχιστα.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι μέσα κι απ’ αυτό το παράδειγμα αναδεικνύεται η ανάγκη μιας άλλης μορφής οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και κεντρικό σχεδιασμό, στο πλαίσιο του οποίου θα διασφαλίζονται πλήρως και θα διευρύνονται διαρκώς τα εργατικά δικαιώματα, θα ικανοποιούνται ολόπλευρα οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Δ.Π.

  • Από τη στήλη «ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ» στον «Ριζοσπάστη»της Παρασκευής 21 Δεκέμβρη 2018