Ο λογαριασμός…

Ο αντίκτυπος της πρωτομαγιάτικης συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ «ενόχλησε» ορισμένους, γιατί χάλασε το αφήγημα της «εθνικής συναίνεσης» το οποίο θέλουν να οικοδομήσουν με το βλέμμα στην «επόμενη μέρα», όπου ο λαός θα κληθεί να πληρώσει μια ακόμη κρίση για την οποία δεν ευθύνεται. Το καταλάβαμε από τις αντιδράσεις όλου αυτού του συρφετού, που σκύλιασε επειδή το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν αποδέχτηκε τις προσχηματικές αιτιάσεις της κυβέρνησης  για τη μετάθεση του εορτασμού της Πρωτομαγιάς, λες και η ταξική πάλη, η διεκδίκηση, ο αγώνας είναι κάτι που μπορεί να αναβληθεί για αργότερα, τη στιγμή μάλιστα που είναι σε εξέλιξη μια επίθεση σε εργατικά – λαϊκά δικαιώματα με πρόσχημα την πανδημία.

Ένας απ’ αυτούς που σκύλιασαν αυτήν την περίοδο, αρθρογράφος σε μεγάλη εφημερίδα, αφού ειρωνεύτηκε το “μορφωτικό επίπεδο” των συνδικαλιστών που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ και των μελών του ΚΚΕ, κατέληξε στην εξής άποψη: «Είναι απολαυστικό να αισθάνεσαι ότι μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις χωρίς να σε ενοχλούν. Μπορείς να ξαναγράψεις την Ιστορία ή να μην υπακούσεις στις απαγορεύσεις. Η δύσκολη στιγμή έρχεται όταν συνειδητοποιήσεις ότι κανείς δεν σε ενοχλεί επειδή ό,τι κάνεις δεν αφορά κανέναν».

Εάν είναι έτσι όπως λέει ο συγκεκριμένος αρθρογράφος, τότε γιατί ασχολείται ο ίδιος με κάτι που δεν αφορά κανέναν; Γιατί ξαναβγήκαν παγανιά όλοι αυτοί από τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, ιστοσελίδες, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γαλάζια και ροζ τρολ, αλλά και εφημερίδες, με μόνο σκοπό να απαξιώσουν αυτή την μεγάλη στιγμή του εργατικού κινήματος, μιλώντας ακόμα και για λογαριασμό που πρέπει να πάει στο ΠΑΜΕ; Πολύ απλά γιατί όπως και το ταξικό εργατικό κίνημα έτσι και αυτοί βλέπουν μπροστά, βλέπουν το μέλλον. Και το μέλλον κάθε άλλο παρά ρόδινο είναι με την πανδημία και της επιπτώσεις της να βρίσκονται μπροστά, με την οικονομική κρίση να είναι σε εξέλιξη. Γιατί ο λογαριασμός γίνεται για τον λαό καθημερινά, και μετράει καθημερινά εκτός από τα θύματα της πανδημίας και ενός συστήματος υγείας με τεράστιες ελλείψεις, απώλειες σε εργατικά λαϊκά δικαιώματα και νέα βάρη στις πλάτες του. Και το σίγουρο είναι ότι το μήνυμα που έστειλε η πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση είναι ότι οι αγώνες, οι διεκδικήσεις, η αντίσταση δεν μπαίνουν σε καραντίνα, αποτέλεσε ένα βήμα για τη συνέχεια και αυτό είναι που πονάει και απασχολεί περισσότερο.