ΝΤΙΕΓΚΟ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ «Εφυγε» ένας λάτρης του ποδοσφαίρου και του δίκιου!

Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα πέθανε την Τετάρτη 25 Νοέμβρη από ανακοπή σε ηλικία 60 ετών

Παγκόσμιο σοκ και θλίψη προκάλεσε η είδηση του θανάτου του Αργεντινού θρύλου του ποδοσφαίρου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 60 ετών.

Ο Μαραντόνα, που τα τελευταία χρόνια αντιμετώπισε πολλά προβλήματα υγείας, πρόσφατα υποβλήθηκε σε σοβαρή λεπτή επέμβαση στον εγκέφαλο, παίρνοντας όμως εξιτήριο, και τις τελευταίες βδομάδες ανάρρωνε στο σπίτι του. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, αντιμετώπισε σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα τα οποία φέρονται ως η αιτία που τον οδήγησε στην ανακοπή, παρά την ιατρική βοήθεια που του χορηγήθηκε από τους γιατρούς που έφτασαν στο σπίτι. Την είδηση του θανάτου γνωστοποίησε αρχικά στην ιστοσελίδα της η εφημερίδα «Clarin» της Αργεντινής και σε λίγα λεπτά έκανε το γύρο του κόσμου.

Γεννημένος στις 30/10/1960 στο Μπουένος Αϊρες, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, για πολλούς ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών (ιστορική έχει μένει η κόντρα του με τον Πελέ για τον τίτλο αυτό), άφησε το στίγμα του στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Κορυφαίος όλων των εποχών

Ως βιρτουόζος της μπάλας ο Ντιέγκο Μαραντόνα κατάφερε να διανύσει μια επιτυχημένη καριέρα για τον ίδιο και τις ομάδες όπου αγωνίστηκε.

Το 1986 οδήγησε την Εθνική ομάδα της Αργεντινής στην κατάκτηση του Μουντιάλ του Μεξικού, με νίκη 3-2 επί της Δυτικής Γερμανίας στον τελικό. Θρυλική ήταν η εμφάνισή του στον προημιτελικό με την Αγγλία, όταν έδωσε τη νίκη στην Αργεντινή με 2-1, πετυχαίνοντας δύο γκολ που έμειναν στην Ιστορία για εντελώς διαφορετικούς λόγους: Το πρώτο αντικανονικό, με το χέρι («Το Χέρι του Θεού»), και το δεύτερο με καταπληκτική ατομική ενέργεια, όπου ξεκινώντας από τη μεσαία γραμμή πέρασε όποιον Αγγλο βρήκε μπροστά του, και τον τερματοφύλακα, και σκόραρε («το γκολ του αιώνα»).

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Γκάρι Λίνεκερ, αρχηγού της Εθνικής Αγγλίας, όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους μετά τον αγώνα: «Είδες ότι έβαλε το γκολ με το χέρι;». «Το άλλο γκολ που έβαλε το είδατε;», απάντησε…

Σε επίπεδο συλλόγων, κορυφαία στιγμή του Μαραντόνα θεωρείται όταν οδήγησε τη Νάπολι από την ποδοσφαιρική αφάνεια στην κορυφή του ιταλικού ποδοσφαίρου, σπάζοντας την κυριαρχία των ομάδων του βορρά. Γι’ αυτό άλλωστε στη συγκεκριμένη πόλη η επιρροή του Μαραντόνα θεωρείται εφάμιλλη αυτής που είχε και έχει στην Αργεντινή.

Αντισυμβατικός, με προσωπικούς «δαίμονες»

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, εξωαγωνιστικά ο Μαραντόνα δεν κατάφερε ποτέ να αντιμετωπίσει τους προσωπικούς του «δαίμονες», που τον οδήγησαν σε πολλά μπλεξίματα (ναρκωτικά, αλκοόλ), με αποτέλεσμα να έχει προβλήματα με τις αρχές. Αυτά ουσιαστικά έφεραν και το άδοξο τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα, όταν πιάστηκε ντοπαρισμένος στο Μουντιάλ του 1994 στις ΗΠΑ, έπειτα από τους αγώνες της Αργεντινής στον όμιλο με Ελλάδα και Νιγηρία.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν ήταν λίγες οι στιγμές που έδειξε να μη συμβιβάζεται με τα πρότυπα που όριζε το οικοδόμημα του εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου. Καταφερόταν συχνά εναντίον των παγκόσμιων οργανισμών του ποδοσφαίρου (FIFA, UEFA), ενώ παράλληλα έπαιρνε ανοιχτά θέση για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.

Η σχέση του με τον Φιντέλ Κάστρο και την Κούβα

Σημαντικό μέρος στη ζωή του Μαραντόνα κατείχε η σχέση του με την Κούβα και ειδικότερα με τον ηγέτη της, Φιντέλ Κάστρο – που, συμπτωματικά, «έφυγαν» από τη ζωή την ίδια μέρα (25 Νοέμβρη) με τέσσερα χρόνια διαφορά. Ιδια μέρα είχε πεθάνει και ένας άλλος μεγάλος του ποδοσφαίρου, ο Τζορτζ Μπεστ.

«Ήταν σαν δεύτερος πατέρας μου». Με τα λόγια αυτά ο Ντιέγκο Μαραντόνα είχε αποχαιρετήσει τον Φιντέλ Κάστρο. Είχε επισκεφθεί αρκετές φορές την Κούβα, σε κάποιες από τις οποίες υποβλήθηκε σε κλινική θεραπεία προκειμένου να ξεπεράσει τα προβλήματά του με το αλκοόλ, αρχικά με επιτυχία. Στο μπράτσο του είχε τατουάζ με το πρόσωπο του συμπατριώτη του, επαναστάτη κομμουνιστή Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα.

Η ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα ξεκίνησε την καριέρα του στην Αργεντίνος Τζούνιορς, όπου από το 1976 έως το 1981 ξεχώρισε ως παιδί – θαύμα του ποδοσφαίρου πριν μεταγραφεί στη σπουδαία Μπόκα Τζούνιορς, το 1981.

Το 1982 πέρασε στην Ευρώπη για λογαριασμό της Μπαρτσελόνα, όπου έμεινε μέχρι το 1984 κατακτώντας ένα Κύπελλο Ισπανίας, ένα Σούπερ Καπ και ένα Λιγκ Καπ.

Το 1984 μεταγράφηκε στη Νάπολι περνώντας το πιο σπουδαίο μέρος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, μέχρι το 1991.

Ο Μαραντόνα οδήγησε τους «παρτενοπέι» στην κατάκτηση δύο πρωταθλημάτων (1987, 1990), ενός Κυπέλλου Ιταλίας (1987) και ενός Σούπερ Καπ (1990) καθώς και ενός Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (1990).

Μετά τη Νάπολι ακολούθησαν οι θητείες του σε Σεβίλη, Νιούελς Ολντ Μπόις και Μπόκα Τζούνιορς μέχρι το φινάλε της καριέρας του το 1995.

Υπήρξε διεθνής με την Εθνική Αργεντινής από το 1977 έως το 1991 φθάνοντας μαζί της στην κορυφή του κόσμου το 1996 και έχοντας συνολικά 91 συμμετοχές και 34 γκολ.

Από το 1995 έως το 2020 ήταν προπονητής. Ομοσπονδιακός τεχνικός της Αργεντινής από το 2008 έως το 2010, ενώ κάθισε στον πάγκο αρκετών ομάδων της Αργεντινής και στις Εθνικές Μεξικού και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.

Η τελευταία συνέντευξη…

Η εφημερίδα «Ole» δημοσίευσε τις τελευταίες δηλώσεις του πριν αρρωστήσει. Είχε πει:

«Είμαι χαρούμενος. Το ποδόσφαιρο μού χάρισε όσα έχω, τα πάντα, περισσότερα από όσα φανταζόμουν. Κι αν δεν είχα τον εθισμό μου, θα μπορούσα να παίξω πολύ περισσότερο. Πλέον όμως είμαι καλά και το μόνο που μου λείπει είναι οι γονείς μου. Πάντα εύχομαι να είχα μια μέρα παραπάνω με τη μητέρα μου, αλλά ξέρω πως με κοιτά από τον παράδεισο και είναι περήφανη για μένα».

Οσο για την ευχή του; «Η ευχή μου είναι να περάσει γρήγορα αυτή η πανδημία. Θέλω όλοι στην Αργεντινή να είναι καλά. Με θλίβει να βλέπω παιδιά που δεν έχουν να φάνε. Ξέρω πώς είναι να πεινάς για πολλές μέρες και αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει στη χώρα μου. Ευχή μου είναι να βλέπω όλους τους Αργεντινούς χαρούμενους, με δουλειά και να έχουν να φάνε κάθε μέρα».

Σκληρό «φάουλ» από αγγλικά ΜΜΕ

Η πλειοψηφία των ηλεκτρονικών, τηλεοπτικών και έντυπων ΜΜΕ ανά τον κόσμο αφιέρωσαν αρκετό χώρο στις εκδόσεις τους για το θάνατο του Μαραντόνα, ωστόσο αλγεινή εντύπωση προκάλεσαν οι αναφορές αρκετών αγγλικών ΜΜΕ στο γεγονός, δείχνοντας ότι δεν έχουν ξεχάσει το γκολ του Μαραντόνα με το χέρι και τον αποκλεισμό τους στα προημιτελικά του Μουντιάλ 1986. Ετσι, ανάμεσα στα όποια εγκωμιαστικά σχόλια, υπήρξαν και αναφορές για «κλέφτη», «παλιάνθρωπο», ακόμα και ότι τότε θα έπρεπε να υπάρχει το VAR!

Θυμίζουμε βέβαια ότι την ήττα εκείνη των Αγγλων δεν την έφερε μόνο το αντικανονικό γκολ του Μαραντόνα με το χέρι, αλλά και το άλλο του στον ίδιο αγώνα, όπου πέρασε σχεδόν όλη την αγγλική ομάδα και το οποίο έμεινε στην Ιστορία ως «το γκολ του αιώνα»…

Στερνό «αντίο» και τελευταία «υπόκλιση» από χιλιάδες κόσμου στον Μαραντόνα

Χιλιάδες άνθρωποι στην Αργεντινή έκαναν μία τελευταία «υπόκλιση» στο ποδοσφαιρικό τους ίνδαλμα, τον «θεό του ποδοσφαίρου», Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, η σορός του οποίου από τα ξημερώματα (ώρα Ελλάδος) της Παρασκευής «αναπαύεται» δίπλα στους γονείς του στο νεκροταφείο του Μπέγια Βίστα του Μπουένος Άιρες.

Μετά τις συγκινητικές αντιδράσεις του κόσμου στο λαϊκό προσκύνημα, πλήθος κόσμου περίμενε να περάσει η πομπή από τους δρόμους του Μπουένος Άιρες για να καταλήξει στο κοιμητήριο όπου θα γινόταν η ταφή.

Λόγω των περιορισμών της πανδημίας, στο κοιμητήριο βρέθηκαν λιγοστά άτομα, η οικογένειά του, αλλά και κάποιοι φίλοι του οικείου περιβάλλοντος του Μαραντόνα.

Την ίδια ώρα, άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, συνέχιζαν να αποτίουν τιμή στο ποδοσφαιρικό τους ίνδαλμα. Στη Νάπολη, πλήθος κόσμου άναβε κεριά και έβγαινε στην κεντρική πλατεία για να πει έστω και από μακριά το δικό του «αντίο» στον «μάγο» του ποδοσφαίρου. Άλλοι κρέμασαν τη φανέλα του στα μπαλκόνια ως ελάχιστο φόρο τιμής για τον άνθρωπο που έβγαλε την ομάδα της πόλης από την αφάνεια και την έκανε σπουδαία.

Ανάλογες εκδηλώσεις έγιναν σε πολλές άλλες πόλεις, από τη Βαρκελώνη μέχρι το Νέο Δελχί και το Πεκίνο.

Επίσης στους αγώνες του Champions και του  Europa League κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του ανθρώπου που αποτέλεσε την αιτία που πολλοί επαγγελματίες παίκτες αγάπησαν το ποδόσφαιρο…