ΝΕΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ Στο απόσπασμα το 8ωρο και η συνδικαλιστική δράση με τις «ανατροπές του αιώνα»

(Αναδημοσίευση “ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ” 6 Απρίλη 2021)
“Ανατριχιαστικές οι προβλέψεις για την απογείωση της «ευελιξίας», τη 10ωρη δουλειά και την επίθεση στα συνδικάτα
Με μια σειρά από τοποθετήσεις και διαρροές στον Τύπο η κυβέρνηση συνεχίζει να προλειαίνει το έδαφος για την προώθηση στη Βουλή του νομοσχεδίου για τα Εργασιακά και του νέου συνδικαλιστικού νόμου, που συμπυκνώνουν τις «ανατροπές του αιώνα», όπως αποκαλούνται από εργατικά σωματεία.
Αναδιαρθρώσεις που αποτελούν πάγια αιτήματα του ΣΕΒ και των άλλων εργοδοτικών ενώσεων, ως το απαραίτητο συμπλήρωμα του νέου πακτωλού δεκάδων δισ. ευρώ προς τους επιχειρηματικούς ομίλους από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Οι βασικές αιχμές του νέου αντεργατικού τερατουργήματος, που επιβεβαιώθηκαν από σχετικό δημοσίευμα στον κυριακάτικο Τύπο («Βήμα»), με το χαρακτηρισμό μάλιστα «σεισμός στην εργατική νομοθεσία» είναι η κατάργηση του 8ωρου, η ενίσχυση της τεράστιας «ευελιξίας» με την παραπέρα εμπέδωση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, η επέκταση και νομιμοποίηση της τηλεργασίας και το νέο χτύπημα στη συνδικαλιστική δράση.

Σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου του υπουργού Εργασίας, άλλωστε, πρόκειται να εισαχθούν «σημαντικά στοιχεία ευελιξίας στην αγορά εργασίας», προαναγγέλλοντας την απογείωση της δουλειάς και της ζωής – λάστιχο για εκατομμύρια εργατοϋπαλλήλους. Επικαλείται μάλιστα η κυβέρνηση τις «νέες συνθήκες» που διαμόρφωσαν η προηγούμενη και η σημερινή κρίση, οι οποίες επιβάλλουν «επιπρόσθετες ευελιξίες» για το ακόμα μεγαλύτερο ξεζούμισμα των εργαζομένων, που μεταφράζεται σε θωράκιση της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των ομίλων.

10 ώρες δουλειάς και επιβολή εργασίας τα Σαββατοκύριακα…
Στον πυρήνα του νομοσχεδίου βρίσκεται η καθιέρωση 10ωρης δουλειάς, με «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας, σε συνέχεια ανάλογων μέτρων που πάρθηκαν από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Μάλιστα η επιβολή της θα γίνεται με ατομικές συμβάσεις εργασίας, μέσα από τις οποίες η κυβέρνηση, σε συνδυασμό με το χτύπημα στη συνδικαλιστική δράση που επιχειρεί το ίδιο νομοσχέδιο (βλ. παρακάτω), μετατρέπει τον εργαζόμενο σε μόνιμο θύμα εκβιασμών εκ μέρους της εργοδοσίας.

Οι δύο τουλάχιστον επιπλέον ώρες εργασίας θα είναι χωρίς αμοιβή, ώστε να ξεχειλώνεται η τζάμπα εργασία, με την κυβέρνηση να παραπέμπει τον εργαζόμενο σε …αναπλήρωσή τους όποτε συμφέρει την επιχείρηση.

Το 8ωρο, από σταθερός ημερήσιος χρόνος εργασίας, θα γίνεται στην «καλύτερη» περίπτωση ένας… μέσος όρος σε βάθος 6μήνου ή έτους, με σοβαρές συνέπειες για τη ζωή και την υγεία των εργαζομένων. Η μεγαλοεργοδοσία θα έχει το «ελεύθερο» να κάνει τα ωράρια και τη ζωή των εργαζομένων «ακορντεόν», απογειώνοντας την εκμετάλλευση.

Τα βάρβαρα σχέδια για δουλειά όποτε, από όπου και για όσο θέλει ο εργοδότης επιδιώκεται να γίνουν «κανονικότητα» και μέσα από την αξιοποίηση της τηλεργασίας, η παγίωση της οποίας «σβήνει» τα όρια ανάμεσα στον εργάσιμο και τον μη εργάσιμο χρόνο. Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με το κυριακάτικο δημοσίευμα θα προβλέπεται «ελεύθερη, χωρίς περιορισμούς συμφωνία μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων για τον τρόπο απασχόλησης, για την κατανομή του 8ωρου στη διάρκεια της μέρας, αν δηλαδήθα εφαρμόζεται σπαστό ωράριο…». Απέναντι σε αυτήν την αγριότητα, η κυβέρνηση αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ διαφημίζουν την κατοχύρωση του «δικαιώματος στην αποσύνδεση», κάτι που καθόλου δεν αλλάζει τις σοβαρές ανατροπές που επέρχονται με την τηλεργασία όχι μόνο στην εργασία και στην εντατικοποίηση, αλλά και στην προσωπική και οικογενειακή ζωή του εργαζόμενου, με το σπίτι του να μετατρέπεται σε χώρο εργασίας και τον ίδιο σε όμηρο των «θέλω» του εργοδότη ανά πάσα ώρα και στιγμή, πάντα μετά από …ελεύθερη διαβούλευση. Οπως γράφεται, άλλωστε, «το υπουργείο Εργασίας θα ευνοήσει τέτοιου τύπου ευέλικτες συμφωνίες, καθώς πιστεύει ότι θα είναι προς όφελος και των δύο μερών (σ.σ. εργοδότη – εργαζόμενου) και το ίδιο δεν θέλει να παρεμβαίνει σε τέτοιου τύπου συμφωνίες».

Στα παραπάνω προστίθεται η αύξηση των ωρών υπερωριακής απασχόλησης στη βιομηχανία και γενικά στη μεταποίηση. Μάλιστα, σύμφωνα με τις διαρροές των κυβερνητικών επιτελείων σχεδιάζεται η επιβολή εργασίας τα Σαββατοκύριακα σε κλάδους όπως τα logistics, το έτοιμο σκυρόδεμα κ.λπ.

…για 550 ευρώ!
Οι εργαζόμενοι που θα πληρώσουν ακόμα περισσότερο το «μάρμαρο» της ανάκαμψης είναι εκείνοι που δουλεύουν σε κλάδους με «έντονη εποχικότητα», όπως λέει το υπουργείο. Εδώ οι ατομικές συμβάσεις πάλι θα καθορίζουν – «ελεύθερα» πάντα… – τον χρόνο απασχόλησης. Ετσι, π.χ. για τους ξενοδοχοϋπαλλήλους ή εργαζόμενους σε συσκευαστήρια – εργοστάσια τροφίμων έρχεται ο εφιάλτης των 10 ωρών δουλειάς ημερησίως για μερικούς μήνες, με τον κατώτατο μισθό που θα μπορεί να εφαρμόζεται λόγω των ατομικών συμβάσεων, δηλαδή τα 550 ευρώ. Και τις υπερωρίες που δούλεψαν οι εργαζόμενοι δεν θα τις πληρώνονται, αφού τον υπόλοιπο χρόνο θα υποαπασχολούνται.

Τα νέα αντεργατικά μέτρα η κυβέρνηση σπεύδει μάλιστα να τα θωρακίσει, προωθώντας τα για ψήφιση μαζί με τον νέο συνδικαλιστικό νόμο, που επιχειρεί να καταστείλει ακόμα περισσότερο τη συνδικαλιστική δράση, να διευκολύνει την παρέμβαση του κράτους στα συνδικάτα, να χτυπήσει το δικαίωμα στην απεργία και να λύσει τα χέρια στην εργοδοσία για να ξηλώνει τους πρωτοπόρους εργάτες, τους αγωνιστές συνδικαλιστές μέσα από τους χώρους δουλειάς.

Νέοι μηχανισμοί απεργοσπασίας
Σε συνέχεια της απεργοκτόνας διάταξης που νομοθέτησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, υπερδιπλασιάζοντας τον αριθμό των εργαζομένων που συγκροτούν απαρτία για την ψήφιση απεργίας, η κυβέρνηση της ΝΔ ετοιμάζει διατάξεις που μεταξύ άλλων προβλέπουν:

Γενίκευση της πρόβλεψης για «προσωπικό ασφαλείας». Συγκεκριμένα, σε όλο τον ιδιωτικό τομέα (και όχι μόνο στο Δημόσιο και σε επιχειρήσεις «κοινής ωφέλειας», όπως ισχύει τώρα) θα απαιτείται από τα συνδικάτα να καθορίζουν και να γνωστοποιούν έγκαιρα στην εργοδοσία συγκεκριμένο αριθμό εργαζομένων, που θα απασχολούνται ως «προσωπικό ασφαλείας» κατά τη διάρκεια απεργιών. Με τον μηχανισμό απεργοσπασίας που ετοιμάζεται να στήσει η κυβέρνηση, ουσιαστικά επιχειρεί την απονεύρωση της απεργιακής κινητοποίησης, ώστε να περιορίζεται η πίεση που μπορούν να ασκούν οι εργαζόμενοι στην εργοδοσία. Οπως αναφέρει μάλιστα το υπουργείο, φανερώνοντας ότι στόχος της κυβέρνησης είναι να μετατραπεί η απεργία σε μια «συμβολική πράξη», όπως σε άλλα κράτη, στο νομοσχέδιο «θα προβλεφθεί η υποχρέωση στα συνδικάτα για εξασφάλιση παροχής ελάχιστων υπηρεσιών στο ευρύ καταναλωτικό κοινό κατά τη διάρκεια απεργιακών κινητοποιήσεων». Οχι τυχαία, το υπουργείο φέρνει ως παράδειγμα τις αστικές συγκοινωνίες, προειδοποιώντας ότι τα συνδικάτα δεν θα κάνουν κανονική απεργία, αλλά θα υποχρεώνονται για κίνηση π.χ. του ενός τρίτου (!) των συρμών του Μετρό.
Ποινές στα σωματεία και αποζημίωση στην εργοδοσία για «παράνομες» και «καταχρηστικές» απεργίες. Θα παρέχεται η δυνατότητα στον εργοδότη να διεκδικήσει αποζημίωση από τους απεργούς και τα συνδικάτα σε περίπτωση που μια κινητοποίηση κριθεί παράνομη, καταχρηστική ή και τα δύο. Με δεδομένο ότι ήδη 9 στις 10 απεργίες κρίνονται παράνομες ή/και καταχρηστικές από τα δικαστήρια, η πρόβλεψη αυτή σημαίνει οικονομική εξόντωση των συνδικάτων και μια «δαμόκλειο σπάθη» που θα επικρέμαται μόνιμα πάνω από τα κεφάλια των απεργών.
Πρόσθετα εμπόδια στη λήψη απόφασης για απεργία και νέο χτύπημα στη ζωντανή δράση των συνδικάτων. Η νέα διάταξη περί εφαρμογής της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για την πραγματοποίηση απεργίας θα συνδυάζεται με τη διάταξη περί υποχρεωτικής συμμετοχής στη Γενική Συνέλευση που αποφασίζει απεργία τουλάχιστον του 50% των οικονομικά ενεργών μελών του πρωτοβάθμιου συνδικάτου.
Σε διωγμό η συνδικαλιστική δράση
Παράλληλα, σε απηνή διωγμό τίθεται συνολικότερα η συνδικαλιστική δράση. Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα κυβερνητικές «διαρροές», στον νέο νόμο θα περιλαμβάνονται:

Ο περιορισμός της νομικής προστασίας των συνδικαλιστών από απόλυση. Ενώ ακόμα και με το ισχύον καθεστώς οι εργοδότες απολύουν συνεχώς συνδικαλιστές, πλέον μειώνεται ο αριθμός των μελών της διοίκησης μιας συνδικαλιστικής οργάνωσης που θα έχουν τη σημερινή τυπική νομική προστασία. Θα μειωθεί και το χρονικό διάστημα μετά τη λήξη της συνδικαλιστικής θητείας που ο συνδικαλιστής έχει προστασία. Στους όρους απόλυσης συνδικαλιστή, μάλιστα, θα προστεθεί η υποβολή μήνυσης σε βάρος του, αλλά και η «παρεμπόδιση» άλλων εργαζομένων να κάνουν απεργοσπασία κατά τη διάρκεια απεργιών. Θα αρκεί δηλαδή ένας εργοδότης να ασκεί κακόβουλα μήνυση σε συνδικαλιστή, όπως και να καταγγέλλει τις απεργιακές φρουρές των εργαζομένων, και χωρίς καταδίκη να καταδικάζεται εκ των προτέρων με απόλυση.
Εξοβελισμός συνδικαλιστών από τους εργασιακούς χώρους. Στα παραπάνω προστίθεται και η προωθούμενη μείωση των συνδικαλιστικών αδειών, ως ένα ακόμα μέσο για τη μετατροπή των χώρων δουλειάς σε «γκέτο», χωρίς να υπάρχει πρακτικά η δυνατότητα παρέμβασης από αγωνιστές συνδικαλιστές, παρά μόνο από ανθρώπους της εργοδοσίας.
Με λίγα λόγια, οι «εκσυγχρονισμοί» που προωθεί η κυβέρνηση προβλέπουν τη διαμόρφωση μιας ακόμα πιο άγριας εργασιακής ζούγκλας, παρέχοντας νέα εργαλεία στην εργοδοσία ώστε να διαλύει τις εργασιακές σχέσεις. Και την ίδια στιγμή αφαιρεί όσα όπλα έχουν μείνει στους εργαζόμενους για να αμυνθούν, να οργανώσουν την πάλη τους κόντρα σε αυτή τη βαρβαρότητα, αφού διαμορφώνει εργαζόμενους – «ατομικότητες», ξεμοναχιασμένους μπροστά στους εργοδότες και τις εκβιαστικές ατομικές συμβάσεις.

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
Αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους το νομοσχέδιο για τα Εργασιακά
Σε σχόλιό του για το νέο νομοσχέδιο για τα Εργασιακά και τα σχετικά δημοσιεύματα το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει:

«Το νομοσχέδιο που ετοιμάζει το υπουργείο Εργασίας για τα Εργασιακά αποτελεί αιτία πολέμου για τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα για τη νέα γενιά αυτών.

Το νομοσχέδιο αποτελεί το αναγκαίο συμπλήρωμα του εθνικού σχεδίου ανάκαμψης που παρουσίασε η κυβέρνηση, ενώ τα μέτρα που προβλέπονται αποτελούν τους “όρους” της ανάκαμψης που επιθυμούν κεφάλαιο και ΕΕ, με ακόμη φτηνότερη εργατική δύναμη, γενίκευση των νέων μορφών εκμετάλλευσης και της ευελιξίας.

Η κατάργηση του 8ωρου, η θέσπιση του 10ωρου μετά το 1920 που είχε καταργηθεί, η σύνδεση του ωραρίου και της σχέσης εργασίας με την παραγωγικότητα κάθε επιχείρησης ή κλάδου, η πλήρης απελευθέρωση των ατομικών συμβάσεων εργασίας, η απογείωση των υπερωριών έως και 150 ώρες, αποτελούν μέτρα – κόλαση για τη ζωή εκατομμυρίων εργαζομένων.

Επιπλέον, νομοθετείται η παρέμβαση της κυβέρνησης και της εργοδοσίας στη λειτουργία των συνδικάτων – για πρώτη φορά μετά το 1982 που ψηφίστηκε ο συνδικαλιστικός νόμος – και επιχειρείται κατ’ εντολή του κεφαλαίου να ολοκληρωθεί το χτύπημα στο απεργιακό δικαίωμα, που ξεκίνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η καθιέρωση ηλεκτρονικών ψηφοφοριών δεν αποτελεί εκσυγχρονισμό της λειτουργίας των συνδικάτων, αλλά ένα ακόμα μέσο παρέμβασης του κράτους και της εργοδοσίας στη λειτουργία τους και τη δράση τους. Η μεγάλη εργοδοσία θέλει δεμένα τα χέρια των εργαζομένων για να επιβάλει τους όρους της χωρίς εμπόδια.

Η ανάγκη “ρύθμισης της τηλεργασίας” αποτελεί το πρόσχημα για τη γενίκευσή της, με όρους που τσακίζουν τα όρια μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής, οικογενειακής ζωής.

Η κυβέρνηση είναι βαθιά γελασμένη αν νομίζει ότι θα αξιοποιήσει για μια ακόμη φορά την πανδημία για να περάσει τα άθλια σχέδιά της. Το ΚΚΕ καλεί τους εργαζόμενους να βγουν στο προσκήνιο του αγώνα και να μην επιτρέψουν να περάσει αυτό το έκτρωμα, που αποτελεί την ανατροπή του αιώνα».”