ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΗΠΑ – ΙΣΡΑΗΛ – ΚΥΠΡΟΥ : Οι σχεδιασμοί για τα κέρδη των μονοπωλίων βάζουν σε μεγάλο κίνδυνο το λαό

  • Ενδεικτικά τα όσα έγιναν στη διάρκεια της επίσκεψης στην Ελλάδα του υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ για ζητήματα Ενέργειας.

Νέα ώθηση σε επικίνδυνους για τους λαούς σχεδιασμούς, εξαιτίας των κλιμακούμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών γύρω από τις πηγές και τους δρόμους της Ενέργειας, έδωσαν η επίσκεψη μεσοβδόμαδα στην Αθήνα του υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ αρμόδιου για Ενεργειακές Πηγές, Φράνσις Φάνον, και οι επαφές του με κυβερνητικά στελέχη και άλλους παράγοντες, μετά από περιοδεία τους σε Λίβανο και Ιορδανία.

Η παρουσία του Αμερικανού αξιωματούχου συνδυάστηκε με τη συμμετοχή του στην τετραμερή 1η Υπουργική Διάσκεψη για την Ενέργεια στην Αθήνα, ανάμεσα σε Ελλάδα, Ισραήλ, Κύπρο και ΗΠΑ (3+1), που κατέγραψε το σύνολο των αμερικανικών επιδιώξεων στην περιοχή της Ανατ. Μεσογείου, με τις οποίες στοιχίζονται τα συμφέροντα των αστικών τάξεων των άλλων τριών χωρών, με κύριο στοιχείο την περαιτέρω «προώθηση της διαφοροποίησης των πηγών και οδεύσεων εισαγωγής Ενέργειας».

Η επιδίωξη αυτή των ΗΠΑ, πέρα από την αναζήτηση νέων αγορών για το δικό της σχιστολιθικό αέριο και πετρέλαιο, στρέφεται πρωτίστως ενάντια στη Ρωσία και την επιρροή που ασκεί στην ευρύτερη περιοχή, αξιοποιώντας και το φυσικό της αέριο. Ο σχεδιασμός αυτός ρίχνει λάδι στη φωτιά των ανταγωνισμών που εκτείνονται σε όλη την περιοχή και σε πολλά μέτωπα, οδηγώντας σταθερά σε περιπέτειες τους λαούς της Ελλάδας και των άλλων χωρών της περιοχής, που γίνονται μαγνήτης κινδύνων.

Έτσι, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει την επίσκεψη Φάνον και την τετραμερή για την Ενέργεια ως «ασπίδα» απέναντι στην προκλητικότητα της Τουρκίας σε Αιγαίο και Ανατ. Μεσόγειο, από τις ίδιες τις εξελίξεις προκύπτει ότι η βαθύτερη εμπλοκή της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς με αιχμή την Ενέργεια μοναδικό στόχο έχει την υπηρέτηση των επιδιώξεων της αστικής τάξης για αναβάθμιση του ρόλου της στην περιοχή, που όχι μόνο δεν προστατεύει αλλά αντίθετα εκθέτει το λαό και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας σε ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους.

Είναι ενδεικτικό άλλωστε ότι σε κανένα σημείο του κοινού ανακοινωθέντος της Διάσκεψης δεν αναφέρεται η Τουρκία, παρά μόνο ορισμένες γενικόλογες διακηρύξεις για το δικαίωμα της Τουρκίας να αξιοποιεί τον ορυκτό της πλούτο και συστάσεις να αποφεύγονται προκλήσεις.

Σε ποιον ανήκουν τα «ύδατα»;

Η στάση αυτή των ΗΠΑ εξηγείται βέβαια απόλυτα από την κεντρική τους στόχευση να διατηρήσουν την Τουρκία στη «δυτική» επιρροή και να την απομακρύνουν από τη Ρωσία, παζαρεύοντας το ρόλο της ως περιφερειακής ΝΑΤΟικής δύναμης με ειδικό βάρος στην περιοχή. Μέρος αυτού του παζαριού, στο οποίο συμμετέχει και η Ελλάδα, ως «γεωπολιτικός μεντεσές» των ΗΠΑ στην περιοχή, είναι και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας και της Κύπρου.

Άλλωστε, το πώς προσεγγίζουν συνολικά οι ΗΠΑ τις εξελίξεις, το παζάρι και τις κόντρες στην Ανατ. Μεσόγειο, το έδινε ο ίδιος ο Φάνον λίγες μέρες πριν, αναπαράγοντας στο προσωπικό του ιστολόγιο ανάλυση της αμερικανικής «δεξαμενής σκέψης» «Κέντρο για Στρατηγικές και Διεθνείς Αναλύσεις» (Center for Strategic and International Studies, CSIS), όπου τονίζονται τα εξής σε σχέση με την τουρκική προκλητικότητα σε Αιγαίο και Κύπρο, αλλά και σε σχέση με τις ΑΟΖ τους:

«Οι ΗΠΑ έχουν (…) μια διπλή θέση, αντανακλώντας τα δύο στοιχεία της σύγκρουσης. Οσον αφορά την διαμάχη για τις εκτάσεις (σ.σ. θαλάσσιες, ΑΟΖ) μεταξύ Τουρκίας και Κύπρου, οι ΗΠΑ πάντοτε αναφέρονται σε περιοχές που «διεκδικούνται» («claimed») από την Κύπρο – που σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν λαμβάνουν θέση σχετικά με το αν αυτά τα ύδατα ανήκουν στην Τουρκία ή στην Κύπρο. Πιστεύουν μόνο ότι οι τουρκικές έρευνες ή γεωτρήσεις είναι «εξαιρετικά προκλητικές και διακινδυνεύουν να αυξήσουν τις εντάσεις στην περιοχή», προτρέποντας παράλληλα τις «τουρκικές αρχές να σταματήσουν αυτές τις επιχειρήσεις και ενθαρρύνουν όλα τα μέρη να ενεργήσουν με αυτοσυγκράτηση».

Όσον αφορά το ζήτημα της κυριαρχίας, η θέση των ΗΠΑ στηρίζει την ιδέα ότι «οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου του νησιού, όπως και όλοι οι πόροι του, θα πρέπει να κατανέμονται ισότιμα και στις δύο κοινότητες, στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης»», για την οποία «εργάζονται» άλλωστε οι ΗΠΑ με τις διχοτομικές προτάσεις τους.

«Συνεκτική και συνεργατική προσέγγιση»

«Καλή και αντικειμενική επισκόπηση ενός πολύπλοκου θέματος», γράφει ο Φάνον για την παραπάνω ανάλυση, υιοθετώντας την και καταλήγοντας ότι «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν μια συνεκτική και συνεργατική προσέγγιση στην περιφερειακή ενεργειακή ανάπτυξη», με ό,τι αυτό φέρνει σε Κυπριακό και Αιγαίο…

Η ίδια ανάλυση δίνει μια απάντηση και στο ερώτημα «Πώς επηρεάζουν οι εντάσεις τον «East Med»;»: «Η διαμάχη στο Κυπριακό και οι έντονοι ισχυρισμοί της Τουρκίας για τα δικαιώματά της και για τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων αναγνωρίζονται εδώ και πολύ καιρό ως πιθανά εμπόδια στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου, και είναι σίγουρα ένα από τα (διάφορα) εμπόδια που θα μπορούσαν να εμποδίσουν την κατασκευή ενός υποστηριζόμενου από την ΕΕ αγωγού στην Ελλάδα (και φυσικά στην Τουρκία)», συμπληρώνει, δίνοντας το ενδεχόμενο και μιας διαφορετικής χάραξης της πορείας του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, που βάζει την Τουρκία «στα γεμάτα» στους ενεργειακούς σχεδιασμούς στην Ανατ. Μεσόγειο, όχι μόνο ως παραγωγό αλλά και ως χώρο διαμετακόμισης.

«Ωστόσο», συνεχίζει η ανάλυση που επικαλείται ο Φάνον, «οι προκλήσεις που συγκρατούν τις εξελίξεις στον τομέα του φυσικού αερίου φαίνονται ως επί το πλείστον εμπορικού χαρακτήρα – στην πραγματικότητα, παρά τον προφανή διαγωνισμό για το πώς να ξοδέψουν τα αναμενόμενα μεγάλα κέρδη, είναι πολύ πιθανό η Κύπρος να εισαγάγει φυσικό αέριο πριν το εξαγάγει. Η πρόσφατη εκ νέου πρόταση της ΤΔΒΚ (σ.σ. του ψευδοκράτους), η οποία χαιρετίστηκε από την Τουρκία, για μια φόρμουλα επιμερισμού των εσόδων, δείχνει ότι παρά τη διαμάχη, αναγνωρίζεται ότι το αέριο αυτό μπορεί να αναπτυχθεί με τρόπους που ωφελούν και τους Τουρκοκυπρίους και ότι αυτό είναι κάτι που η Τουρκία και η ΤΔΒΚ καλωσορίζουν. Είναι σαφές ότι μια βέλτιστη πορεία ανάπτυξης θα ωφεληθεί από την επίλυση των διαφόρων θεμάτων. Αυτό που είναι λιγότερο σαφές είναι κατά πόσο η αποτυχία επίλυσης των πολιτικών διαφορών θα παρεμποδίσει την εκμετάλλευση των υφιστάμενων ανακαλύψεων».

Θ.

Γρανάζια

«Στήριξη στη Λευκωσία», «στήριξη στο δικαίωμα της Κύπρου να αξιοποιεί τον φυσικό της πλούτο», ακόμα και «ασπίδα στην Κύπρο με συμμαχία στην Ενέργεια»… Έτσι «είδαν» όλα ανεξαιρέτως τα αστικά ΜΜΕ το αποτέλεσμα της 1ης Ενεργειακής Υπουργικής Διάσκεψης Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, μαζί με τις ΗΠΑ (3+1). Στο κοινό ανακοινωθέν, βέβαια, δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά στην Τουρκία. Εκφράζεται μόνο η γνωστή «ανησυχία» για «τα πρόσφατα προκλητικά βήματα που έχουν γίνει στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου», αόριστα και γενικόλογα, όπως κάνουν συστηματικά οι ΗΠΑ, κρατώντας ίσες αποστάσεις, που τελικά ενθαρρύνουν τις αμφισβητήσεις και την προκλητικότητα της Τουρκίας.

Όπως τονίζεται μάλιστα, «οι ΗΠΑ επαναβεβαίωσαν επίσης τη θέση τους ότι οι πόροι πετρελαίου και φυσικού αερίου του νησιού θα πρέπει να διαμοιραστούν κατά δίκαιο τρόπο μεταξύ των δύο κοινοτήτων της Κύπρου στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης», σιγοντάροντας με κάθε τρόπο τις νέες διευθετήσεις που «ψήνονται» στην περιοχή, με όχημα αυτή τη φορά την «ασφάλεια» της Κύπρου και την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου.

Αν κάτι επιβεβαιώνεται, επομένως, είναι ότι τόσο η ίδια η συνάντηση, όσο και συνολικά τα διακρατικά αυτά «σχήματα» με την ομπρέλα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, κάθε άλλο παρά εγγυώνται τα συμφέροντα των λαών, την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή. Το αντίθετο συμβαίνει. Αποτελούν το όχημα για να προχωρήσουν επικίνδυνοι για τους λαούς σχεδιασμοί, στα γρανάζια των οποίων μπλέκονται επικίνδυνα τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου.

  • Από τον «Ριχζοσπάστη» του Σαββατο-Κύριακου 10-11/8/2019