ΕΕ – «ΤΑΜΕΙΟ ΑΝΑΚΑΜΨΗΣ» Κρουνοί χρηματοδότησης για τους μεγάλους ομίλους, μνημόνια διαρκείας για τους λαούς

 

Στη δημοσιότητα δόθηκε στις 17/9 η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με την ετήσια στρατηγική για τη λεγόμενη «βιώσιμη ανάκαμψη», η οποία – όπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση – εγκαινιάζει τον φετινό κύκλο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, δηλαδή των μόνιμων μνημονίων της ΕΕ, για να φορτωθεί και αυτή η καπιταλιστική κρίση στις πλάτες του λαού.

Μία σημαντική αλλαγή, η οποία επηρεάζει και το μοίρασμα των ενισχύσεων προς τους εγχώριους επιχειρηματικούς ομίλους, είναι η αύξηση του ποσοστού χρηματοδότησης για «πράσινες» επενδύσεις στο 37% (από 30% αρχικά), ενώ προβλέπεται ότι τουλάχιστον το 20% των κονδυλίων θα διοχετευθεί σε ψηφιακές επενδύσεις.

Μεταξύ άλλων υπογραμμίζεται ότι «τα σχέδια ανάκαμψης και ανθεκτικότητας των κρατών – μελών θα πρέπει να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις οικονομικής πολιτικής που καθορίζονται στις ειδικές ανά χώρα συστάσεις των τελευταίων ετών».

Σε αδρές γραμμές το «εθνικό σχέδιο ανάκαμψης και ανθεκτικότητας», που θα υποβάλει η ελληνική κυβέρνηση, περιγράφεται από τη φετινή έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που εκδόθηκε στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου 2020.

Σε ό,τι αφορά τους στρατηγικούς στόχους της αστικής τάξης, ως προτεραιότητες ορίζονται μεταξύ άλλων οι «τομείς με σημαντικές επενδυτικές ανάγκες, όπου περιλαμβάνονται οι Μεταφορές και η Εφοδιαστική Αλυσίδα (…) Αναβάθμιση κόμβων συνδυασμένων μεταφορών, καθώς και η διαχείριση των στερεών αποβλήτων και των αστικών λυμάτων, όπου χρειάζονται περιβαλλοντικά βιώσιμες επενδύσεις», διευρύνοντας τα πεδία κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.

Στις κρίσιμες στιγμές είναι κρίσιμη η παρέμβαση του λαού

Ένα χρόνο πριν στο χώρο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, τόσο ο κ. Μητσοτάκης -ως νέος τότε πρωθυπουργός- όσο και ο κ. Τσίπρας -ως μόλις παραδώσας την πρωθυπουργική καρέκλα- μας διαβεβαίωναν, ότι αφήσαμε οριστικά πίσω μας τη μεγάλη περίοδο της βαθιάς οικονομικής κρίσης που ζήσαμε και ότι μπήκαμε στον δρόμο της σταθερής, βιώσιμης και δίκαιης ανάπτυξης για όλους και όλες.

Φυσικά, ο κ. Τσίπρας το εξηγούσε ως έργο αποκλειστικά δικό του, ο δε κ. Μητσοτάκης, ως αναλαμβάνων το έργο πριν το χείλος του γκρεμού -από τον οποίο δήθεν θα μας έσωζε- μετά από ένα τρίμηνο και κάτι από εκείνη τη ΔΕΘ μας είπαν ότι όλα θα πήγαιναν καλά, όπως τα έλεγαν, αν δεν εμφανιζόταν ξαφνικά αυτός ο κορονοϊός και τα μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας για την αντιμετώπιση της πανδημίας…

Τώρα μας λένε ότι τελικά θα σωθούμε ξανά, χάρη στα δεκάδες δισεκατομμύρια που μας προσφέρει η ΕΕ, με τη συγκρότηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης και τα οποία η κυβέρνηση -λέει- θα τα αξιοποιήσει με …επιστημονικό σχέδιο και …δεν θα τα σπαταλήσει, όπως έκαναν οι προηγούμενες.

Ένα χρόνο πριν το ΚΚΕ αναδείκνυε ότι η οικονομία βρίσκεται ήδη σε πορεία επιβράδυνσης και προειδοποιούσε τον ελληνικό λαό για την επερχόμενη κρίση, για τα δύσκολα που είναι μπροστά μας. Ας δούμε, λοιπόν, λίγο καλύτερα ποιος έλεγε την αλήθεια και ποιος συνειδητά εξαπατούσε τον λαό.

Στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία προϋπήρχαν σοβαρά προβλήματα υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, που οδηγούσαν μαθηματικά σε μια νέα κρίση, η οποία επιταχύνθηκε φυσικά από την πανδημία.

Ήδη το 2019, η ΕΕ και οι ΗΠΑ βρίσκονταν σε κατάσταση -πρακτικά- στασιμότητας. Η Κίνα κατέγραφε τις χαμηλότερες επιδόσεις της τελευταίας 20ετίας και στη χώρα μας η εγχώρια καπιταλιστική οικονομία βρισκόταν σε κατάσταση συρρίκνωσης ήδη από τα τέλη του 2019. Δηλαδή, αρκετά πριν την εμφάνιση του κορονοϊού, αν δει κάποιος το ΑΕΠ, το τελευταίο τρίμηνο του 2019 και το πρώτο του 2020, ή τη δραστική συρρίκνωση σε σημαντικούς βιομηχανικούς κλάδους το δεύτερο εξάμηνο του 2019.

Η πανδημία επέδρασε σαν καταλύτης για το ξέσπασμα μιας νέας και βαθιάς κρίσης σε παγκόσμια διάσταση, αφού τα σημάδια ήταν ορατά από πριν.

Η κρίση προέκυψε από την ίδια την “κανονικότητα” των αντιφάσεων του καπιταλιστικού συστήματος και κανένα μείγμα ή μοντέλο διαχείρισης αυτών των αντιφάσεων του συστήματος δεν μπορεί να αποτρέψει την εκδήλωση της κρίσης.

Στη συνέχεια εκδηλώθηκε η μεγάλη διεθνής συγχρονισμένη καπιταλιστική κρίση, βαθύτερη από την κρίση του 2008-2009.

Το παγκόσμιο προϊόν προβλέπεται να συρρικνωθεί κατά 4,9%. ΗΠΑ και ΕΕ καταγράφουν συρρίκνωση 8% και 10% του ΑΕΠ αντίστοιχα και η Ιαπωνία περίπου 6%, σε αντιδιαστολή με την Κίνα που καταγράφει απλά μια στασιμότητα του 1% ετησίως.

Η “εξωστρέφεια” της ελληνικής οικονομίας, που εμφανιζόταν ως από μηχανής θεός, εκθέτει την ελληνική οικονομία. Την εκθέτει πολλαπλασιαστικά στις διεθνείς αναταράξεις και ότι οι επιπτώσεις της επερχόμενης κρίσης θα είναι οξυμένες στη χώρα μας. Κι αυτό επιβεβαιώθηκε.

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει καλύτερες επιδόσεις από τα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ, την ώρα που το ΑΕΠ είναι 15% μειωμένο, είναι τουλάχιστον αστεία.

Τόσο γιατί συγκαλύπτει πως η ελληνική οικονομία ξεκίνησε από πολύ χαμηλότερα, από ένα μείον 25% του ΑΕΠ, λόγω της προηγούμενης κρίσης, όσο και γιατί έρχεται και το τρίτο τρίμηνο του έτους, που θα φανούν πιο ξεκάθαρα οι επιπτώσεις της περιβόητης εξωστρέφειας και της εξάρτησης της χώρας από τις «ατμομηχανές» του Τουρισμού και των Μεταφορών.

Πολλοί εργαζόμενοι, καλοπροαίρετα, ακούν ακόμα όλους αυτούς, που εκ του πονηρού υπόσχονται λύσεις, οι οποίοι τους λένε ότι αν απαλλαγούμε από τον νεοφιλελεύθερο δογματισμό, τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα, ότι δήθεν μπορεί να απαντήσει σε αυτήν την κρίση ένα άλλο μείγμα ή μοντέλο διαχείρισης του καπιταλισμού!

Ολοένα και περισσότερες αστικές φωνές θέλουν μάλιστα να εμφανίσουν τη μεγάλη κρατική παρέμβαση ως φιλολαϊκή, ως μια προοδευτική στροφή που θα έρθει να καλύψει τις αδυναμίες της “ασύδοτης” αγοράς. Όλοι αυτοί, όμως, αυτό που κάνουν είναι -συνειδητά ή ασυνείδητα- να συσκοτίζουν την πραγματικότητα.

Η υιοθέτηση επεκτατικής – κεϋνσιανής πολιτικής από την ΕΕ και τα καπιταλιστικά κράτη, δηλαδή η μεγαλύτερη κρατική παρέμβαση, με διάθεση κεφαλαίων στους επιχειρηματικούς ομίλους και άλλα παρόμοια μέτρα, που είναι αναγκαία για την καπιταλιστική οικονομική ανάκαμψη, δεν θα φέρει δυναμική ανάπτυξη, ούτε καν στο όποιο επίπεδο του παρελθόντος, αφού η προηγούμενη καπιταλιστική ανάκαμψη ήταν ασθενική, δεν έφτασε στα προ κρίσης επίπεδα.

Σε μια περίοδο που οι ιδιωτικοί όμιλοι είναι απρόθυμοι να επενδύσουν, απλά έρχεται η μεγάλη κρατική παρέμβαση, το ζεστό κρατικό χρήμα να δώσει ώθηση, διασώζοντας προβληματικές επιχειρήσεις και ενισχύοντας τις επενδύσεις, επιδιώκει να συγκρατήσει προσωρινά τη μεγάλη συρρίκνωση.

Και κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι “αυτό μπορεί να είναι και θετικό”! Κι όμως δεν είναι!

Γιατί στην ουσία, και έτσι, προετοιμάζει την εκδήλωση μιας επόμενης βαθύτερης κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου το επόμενο διάστημα.

«Λεφτά υπάρχουν» για τους μεγάλους ομίλους από τις θυσίες του λαού

Η “μεγάλη ευρωπαϊκή συμφωνία” του καλοκαιριού για το περιβόητο Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης είναι χαρακτηριστική.

Μάταια προσπαθούν να πείσουν τους εργαζόμενους πως πρόκειται για “έκφανση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης”! Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης είναι το αποτέλεσμα σκληρών διαπραγματεύσεων μεταξύ των διαφορετικών συμμαχιών των κρατών της ΕΕ.

Είναι αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων για την κατανομή κερδών και ζημιών στο στρατόπεδο του μονοπωλιακού κεφαλαίου, ένα στρατόπεδο εντελώς εχθρικό για όλους τους λαούς της Ευρώπης».

Η πολιτική αυτή, υπαγορεύτηκε από τις προβλέψεις για το βάθος της κρίσης και από την όξυνση του ανταγωνισμού με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως και από τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, όπου η «δύσκολη» Γερμανία προσάρμοσε τις θέσεις της προκειμένου να αποφύγει έναν νέο κλονισμό στη συνοχή της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Η συμφωνία αυτή, όπως και κάθε άλλη κρατική παρέμβαση, δεν έχει φιλολαϊκό περιεχόμενο και σίγουρα δεν αποτελεί φιλολαϊκή στροφή της ΕΕ ή, ακόμα περισσότερο, βήμα προς το μέλλον.

“Λεφτά υπάρχουν” για το κεφάλαιο, για να ανακάμψει η κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων, που είναι και οι μόνοι οι οποίοι πρέπει να πανηγυρίζουν.

Το νέο πακέτο είναι κομμένο και ραμμένο για τους ομίλους της “πράσινης οικονομίας” και των “ψηφιακών επενδύσεων”, που θα βλέπουν ήδη εκτόξευση της κερδοφορίας τους και στους οποίους θα συρρεύσει ποταμός επενδύσεων.

Οπως όλοι δεν σταματούν να επισημαίνουν, “δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα” για τους λαούς.

Οι θυσίες των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων μικρών επιχειρηματιών θα συνεχιστούν και θα γίνονται πάνω στο βωμό της επανεκκίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας.

Οι θυσίες αυτές θα συνεχιστούν για να αποπληρωθεί το χρέος, με το οποίο χρηματοδοτούνται τώρα γαλαντόμικα οι “πράσινοι” και οι “ψηφιακοί” μονοπωλιακοί όμιλοι».

Αποκαλυπτικό το «σχέδιο Πισσαρίδη» για τις θυσίες που

καλείται ξανά να κάνει ο λαός

Το “σχέδιο Πισσαρίδη” έρχεται να ολοκληρώσει τις αλλαγές που ήρθαν τα προηγούμενα χρόνια με τα τρία μνημόνια, που υλοποίησαν και συνδιαμόρφωσαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Η κυβέρνηση ξεκίνησε να το συντάσσει πριν από την πανδημία, και είναι αποκαλυπτικό για τις θυσίες που καλείται να λουστεί πάλι ο ελληνικός λαός,  μεταξύ άλλων:

  • Θα υπάρξει μεγάλη επιτάχυνση της συγκέντρωσης και της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, μεγάλη μείωση του αριθμού των μικρών επιχειρήσεων, αφού τους αυτοαπασχολούμενους επαγγελματίες κυρίως θα τους ρουφήξουν, θα τους καταπιούν οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις.
  • Θα έχουμε δραστική μείωση του μεριδίου της εργασίας και του μεριδίου αυτοαπασχόλησης στο ΑΕΠ, δηλαδή φτηνότερη εργατική δύναμη, μέσω καθήλωσης και μείωσης μισθών, άλλων κοινωνικών παροχών, και περιορισμού δικαιωμάτων.
  • Προωθείται η πολιτική της “απελευθέρωσης”, δηλαδή της εμπορευματοποίησης όσων τομέων ακόμα βρίσκονται σε κάποιο καθεστώς μερικής προστασίας.
  • Θα ολοκληρωθεί η επίθεση στο ασφαλιστικό σύστημα, με μείωση των εργοδοτικών εισφορών και ανάπτυξη της ιδιωτικής ασφάλισης.
  • Προωθείται μεγαλύτερη φοροασυλία του κεφαλαίου, με νέες φοροαπαλλαγές και παράλληλα νέα επέκταση της φορολογίας στα λαϊκά στρώματα.
  • Διαλύεται με το σχέδιο αυτό η όποια προστασία των ανέργων, με πρόσχημα τις αλλαγές των επιδομάτων, ώστε να μη λειτουργούν δήθεν ως “αντικίνητρο για την εργασία”, με την υποχρέωση δηλαδή του άνεργου να εργάζεται με όποιους μεσαιωνικούς όρους επιθυμεί το κεφάλαιο, ως προϋπόθεση για να λαμβάνει τα επιδόματα…».

Κύριος στόχος να στηρίξουν τον ευρωατλαντικό

σχεδιασμό στην περιοχή

Την ίδια ώρα που κουνάει το δάχτυλο στο λαό και τον εκβιάζει να συμβιβαστεί με τα ψίχουλα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός από τη ΔΕΘ, η κυβέρνηση εξαγγέλλει ένα νέο γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα, μια καινούργια «αγορά του αιώνα». Αξιοποιεί μάλιστα την ένταση με την Τουρκία για να πείσει ότι οι νέοι εξοπλισμοί είναι αναγκαίοι για την άμυνα, κρύβοντας ότι η συζήτηση για τα εξοπλιστικά είχε πάντα μεγάλες επιχειρηματικές και γεωπολιτικές «ουρές» και ότι συνολικά οι εξοπλισμοί είναι κρίκος στη μεγάλη αλυσίδα της ιμπεριαλιστικής εμπλοκής.

Ποιος δεν θυμάται για παράδειγμα τη Γερμανία να αντιδρά στην αγορά των γαλλικών φρεγατών με τα κέρδη των ομολόγων που η Ελλάδα θα έπαιρνε ως «επιστροφή» από την ΕΚΤ; Ποιος ξεχνάει τους ανταγωνισμούς γύρω από την αγορά των αμερικανικών «F-35» ή των ευρωπαϊκών «Eurofighter», στο όνομα του να τονωθεί η ευρωπαϊκή πολεμική βιομηχανία έναντι της αμερικανικής; ‘Η τις ΝΑΤΟικές αντιδράσεις που προκάλεσε πριν από μερικά χρόνια η προμήθεια των ρωσικών «S-300»;

Το κυριότερο όμως είναι ότι και αυτό το εξοπλιστικό πακέτο δεν έχει ως προτεραιότητα την άμυνα του λαού και της χώρας, την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Βασικός και κύριος στόχος του είναι να στηρίξει τον ευρωατλαντικό σχεδιασμό στην περιοχή της Νοτιανατολικής Μεσογείου, των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής, όπου και η ελληνική άρχουσα τάξη διεκδικεί να παίξει αναβαθμισμένο ρόλο για την προώθηση των δικών της συμφερόντων, σε βάρος των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Τον ίδιο ρόλο, δυστυχώς, υπηρετεί συνολικά και η σημερινή δομή και διάταξη των Ενόπλων Δυνάμεων, που ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια γίνεται με αυστηρά ΝΑΤΟικά κριτήρια, σε βάρος των συμφερόντων του λαού.

Για παράδειγμα: Ποια συμφέροντα υπηρετεί η συμμετοχή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε ΝΑΤΟικές αποστολές, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη χώρα μας, σε κράτη που ισοπεδώθηκαν από ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και όπου παραμένει αναμμένη η φλόγα του πολέμου;

Ποιανού τα συμφέροντα υπηρετεί ο σχεδιασμός να σταλεί ελληνική φρεγάτα στον Περσικό Κόλπο και να ενταχθεί στην πολυεθνική δύναμη περικύκλωσης του Ιράν, για την ηγεσία της οποίας διαγκωνίζονται ΗΠΑ και ευρωπαϊκές δυνάμεις όπως η Γαλλία και η Γερμανία;

Πώς ακριβώς υπηρετείται η άμυνα της χώρας με την αποστολή πολιτικού προσωπικού σε Λιβύη, Ιράκ, ακόμα και στο Μάλι, ως προπομπός της αποστολής και στρατιωτικών δυνάμεων;

Ποια συμφέροντα υπηρετεί η συνεκπαίδευση με την ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία σε σενάρια που προσομοιώνουν επίθεση σε στρατηγικές υποδομές του Ιράν;

Ποια συμφέροντα υπηρετούν η μετατροπή στρατηγικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων και υποδομών της Ελλάδας σε πολεμικά ορμητήρια των ΑμερικανοΝΑΤΟικών και η διαθεσιμότητα όλων των στρατοπέδων για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ, όπως προβλέπει η ελληνοαμερικανική Στρατιωτική Συμφωνία;

Τι ακριβώς προσφέρει στην ασφάλεια του λαού η διάθεση κάθε χρόνο 2% του ΑΕΠ για στρατιωτικές δαπάνες που αφορούν την εμπλοκή στις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ;

Τι ακριβώς υπηρετεί η «αξιοποίηση» αμυντικών βιομηχανικών υποδομών της χώρας, όπως τα Ναυπηγεία και η ΕΑΒ, από αμερικανικών και ΝΑΤΟικών συμφερόντων μονοπώλια, στο όνομα της «εξυγίανσης» και της «διάσωσης»;

Είναι φανερό ότι η οργάνωση και ο προσανατολισμός των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων υπηρετούν κατά προτεραιότητα τον ΝΑΤΟικό σχεδιασμό, που εμπλέκει τη χώρα βαθύτερα σε επικίνδυνα σχέδια και ανταγωνισμούς, με επώδυνες συνέπειες για την ασφάλεια του λαού και για τα κυριαρχικά δικαιώματα, όπως δείχνουν και οι εξελίξεις στα Ελληνοτουρκικά. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τους εξοπλισμούς.

Την ίδια ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση ανακοινώνει την αγορά πολεμικού υλικού από τη Γαλλία, προχωρά στον εκσυγχρονισμό και των αμερικανικών «F-16», αποκαλύπτοντας και μ’ αυτόν τον τρόπο τα παιχνίδια των «συμμαχικών» ανταγωνισμών που παίζονται στις πλάτες του λαού και του κοστίζουν δεκάδες δισ. ευρώ, στο όνομα της άμυνας της χώρας. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι στην προκειμένη περίπτωση μια ΝΑΤΟική χώρα, η Γαλλία, πουλάει όπλα σε μια άλλη ΝΑΤΟική δύναμη, την Ελλάδα, για να αντιμετωπίσουν μια τρίτη ΝΑΤΟική δύναμη, την Τουρκία!

Η υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της πατρίδας των εργαζομένων, του λαού, προϋποθέτει απεμπλοκή της χώρας και των Ενόπλων Δυνάμεων από τα ΝΑΤΟικά δόγματα και τους σχεδιασμούς, από τις ιμπεριαλιστικές αποστολές σε όλο τον κόσμο. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική υπεράσπιση της ειρήνης και της ασφάλειας για τους λαούς της περιοχής, θωράκιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της άμυνας της χώρας.