ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΝΑΤΟΪΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ : Ανασφάλεια, αστάθεια και κινδύνοι για το λαό από την ελληνική εμπλοκή

Κοινή η πολιτική ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και άλλων αστικών κομμάτων, που θέλει την Ελλάδα:

  • «Στρατολόγο» για λογαριασμό της διεύρυνσης ΝΑΤΟ και ΕΕ στα Βαλκάνια, όπως έδειξε και η Συμφωνία των Πρεσπών
  • Προκεχωρημένο ΝΑΤΟικό φυλάκιο στην ευρύτερη περιοχή, με τη νέα Στρατιωτική Συμφωνία Ελλάδας – ΗΠΑ
  • Στο επίκεντρο επικίνδυνων ανταγωνισμών και αντιθέσεων

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ στοιχεία του «Ριζοσπάστη» για τους ανταγωνισμούς πίσω από την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» των Βαλκανίων, αλλά και για την αντιπαράθεση ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ με τη Ρωσία, όπου ο ενεργός ρόλος της Ελλάδας δημιουργεί κινδύνους να μπλέξει ο λαός σε μεγάλες περιπέτειες

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΝΑΤΟ – ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ :
Σε βεληνεκές υψηλού κινδύνου βάζει την Ελλάδα η εμπλοκή στα ΝΑΤΟικά σχέδια

Η δήλωση Ρώσου αξιωματούχου, με αφορμή την ρωσοσερβική στρατιωτική άσκηση «Slavic Shield 2019» («Σλαβική Ασπίδα») στη Σερβία, ότι το σύστημα «αεράμυνας» και «άρνησης πτήσεων» που αναπτύσσει η Ρωσία, ως απάντηση στην «αντιπυραυλική ασπίδα» του ΝΑΤΟ, περιλαμβάνει στο βεληνεκές της και την Ελλάδα, επιβεβαιώνει ότι η χώρα μας μετατρέπεται ολοένα και περισσότερο σε μαγνήτη κινδύνων από την εμπλοκή της και την έκθεση του λαού στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής διαμάχης που δυναμώνει.

Η πραγματικότητα αυτή γίνεται πιο ορατή στην περιοχή των Βαλκανίων, τα οποία αποτελούν προγεφύρωμα των ΑμερικανοΝΑΤΟικών για την περικύκλωση της Ρωσίας, πεδίο ανταγωνισμού για τον περιορισμό της επιρροής που ιστορικά διατηρεί η Ρωσία στην περιοχή, «θέατρο» αντιπαράθεσης μεταξύ των κρατών – μελών της ΕΕ για τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους και βέβαια «ζωτικός χώρος» της ελληνικής αστικής τάξης, που ως το παλιότερο μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ και «μεντεσές» στα γεωπολιτικά τους σχέδια, διεκδικεί να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή.

Στα μετόπισθεν του ΝΑΤΟ

Με αφορμή την άσκηση «Slavic Shield 2019», που έγινε την περασμένη βδομάδα (23 – 28 Οκτώβρη) στη στρατιωτική βάση «Batajnica», λίγο έξω από το Βελιγράδι, για πρώτη φορά μεταφέρθηκαν σε ξένο έδαφος, και συγκεκριμένα στη Σερβία, τα ρωσικά αντιπυραυλικά συστήματα «S-400» και οι αντιαεροπορικοί εκτοξευτές πυραύλων «Pantsyr-S».

Η άσκηση – με αληθινά πυρά – έγινε για πρώτη φορά, αλλά θα καθιερωθεί σε «μια παραδοσιακή άσκηση και θα εκπαιδευόμαστε μαζί το επόμενο διάστημα για να υπερασπιστούμε την ελευθερία του ουρανού μας. Το όνομα των ασκήσεων μιλά για την εγγύτητα, τις κοινές ρίζες και αξίες μας. Ωστόσο, το κοινό μας μέλλον και η σταθερή πρόθεσή μας να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας μας δένουν περισσότερο από αυτό», σημείωσε ο Σέρβος υπουργός Άμυνας, Αλεξάνταρ Βούλιν, στην τελετή ολοκλήρωσης της άσκησης.

Το πρώτο στάδιο της άσκησης έγινε το Σεπτέμβρη, στο κέντρο εκπαίδευσης της Ρωσικής Αεροπορικής Δύναμης στην περιοχή του νότιου Αστραχάν.

«Η αμυντική συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και Σερβίας είναι αρκετά παραγωγική», σημείωσε σε ρωσικά ΜΜΕ ο επικεφαλής του ρωσικού προεδρείου αξιωματικών, αρχιστράτηγος Σεργκέι Λιποβόι, συμπληρώνοντας πως «το Βελιγράδι έχει επανειλημμένα επισημάνει ενδεχόμενη αγορά των συστημάτων «Pantsyr-S» και «S-400″».

Τόνισε επίσης ότι η Σερβία είναι ο ισχυρός σύμμαχος της Ρωσίας στα Βαλκάνια και ως κράτος που δεν ανήκει στο ΝΑΤΟ «χρειάζεται συνεχή προστασία, ιδιαίτερα επειδή περιβάλλεται από βάσεις του ΝΑΤΟ σε Ρουμανία, Ουγγαρία, Ιταλία, Βοσνία και Βουλγαρία. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε το αποσχιστικό Κοσσυφοπέδιο, που προκαλεί τακτικά τους Σέρβους, καθώς και την προσχώρηση του γειτονικού Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ».

«Γι’ αυτό είναι σημαντικό να καταστήσουμε σαφές ότι η Σερβία είναι υπό την προστασία της Ρωσίας, που σημαίνει ότι δεν θα αποφασιστεί κανένα θέμα στα Βαλκάνια χωρίς εμάς», υπογράμμισε ο Λιποβόι, χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνειών.

Αλλά και ο Ρώσος πρώην στρατιωτικός και ειδικός σε θέματα Άμυνας στην εφημερίδα «Komsomolskaya Pravda», Βίκτορ Μπαρανέτς, χαρακτήρισε «σημαντικό στρατηγικό βήμα» τις στρατιωτικές ασκήσεις με μεταφορά των «S-400», υπογραμμίζοντας πως σηματοδοτούν ένα νέο επίπεδο των ρωσοσερβικών στρατιωτικών, πολιτικών και οικονομικών σχέσεων.

Ο ίδιος εκτίμησε πως αν η Σερβία αγοράσει τελικά τους «S-400», τότε η Ρωσία «θα ενισχύσει σημαντικά τη θέση της στην καρδιά της Ευρώπης (…) ενώ στο μέλλον η Ρωσία θα μπορούσε να έχει ακόμη και μια μικρή στρατιωτική βάση στη Σερβία, δηλαδή στα μετόπισθεν του ΝΑΤΟ».

Από το Βερολίνο έως την Αθήνα

Αν λοιπόν η ρωσοσερβική άσκηση πάει από μόνη της ένα βήμα πιο πέρα τη στρατιωτική συνεργασία των δύο χωρών, το σενάριο και το περιεχόμενό της είναι ένα σαφές μήνυμα προς το ΝΑΤΟ και τα κράτη – μέλη του στην Ευρώπη, μεταξύ αυτών και την Ελλάδα, ότι σε περίπτωση στρατιωτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και Ρωσία, η «εμβέλεια» της ρωσικής απάντησης περιλαμβάνει όλους τους πιθανούς στόχους που απειλούν την ασφάλεια και τα συμφέροντά της, από ξηρά, θάλασσα και αέρα.

Για να αντιληφθεί κανείς τη σημασία της άσκησης σε αυτόν το σχεδιασμό, αρκεί να ανατρέξει στη δήλωση του Σέρβου πρέσβη στη Ρωσία, Μίροσλαβ Λαζάνσκι, ο οποίος είπε ότι η Σερβία δεν θα αγοράσει μόνο το σύστημα πυραυλικής αεροπορικής άμυνας «Pantsyr-S» αλλά και άλλα ρωσικά συστήματα.

«Μόλις επιλυθεί το ζήτημα της ανάπτυξης ενός συγκροτήματος αεροπορικού αμυντικού εξοπλισμού στη βάση της σερβικής Πολεμικής Αεροπορίας, θα έχουμε μια ζώνη περιορισμένης πρόσβασης για την αεροπορία του ΝΑΤΟ, σε ακτίνα 400 – 500 χλμ. Σε αυτή θα μπορεί να καταρρίπτεται οποιοδήποτε αεροσκάφος του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των «F-35″», εξήγησε ο Μπαρανέτς, ο οποίος στην ίδια εξίσωση πρόσθεσε και την περιοχή του Καλίνινγκραντ (ρώσικος θύλακας μεταξύ της Πολωνίας και της Λιθουανίας στη Βαλτική Θάλασσα).

Όπως είπε, «εκεί έχουμε ήδη τη δημιουργία ζώνης άρνησης πτήσεων για αεροσκάφη του ΝΑΤΟ, λόγω της παρουσίας ρωσικών συστημάτων «Triumph S-400″». Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους, είναι να δημιουργείται «ένα πολυεπίπεδο και ολοκληρωμένο σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας στην περιοχή του Καλίνινγκραντ, με τέτοιο τρόπο ώστε να δυσχεραίνει την πρόσβαση άλλων αεροσκαφών σε αυτόν τον τομέα».

Αν στα παραπάνω προστεθεί το μελλοντικό σύστημα αεράμυνας που έκανε «ντεμπούτο» με την άσκηση «Slavic Shield 2019», με την πιθανή αγορά και εγκατάσταση πυραύλων «S-400» από τη Σερβία, τότε «Πολωνία, Γερμανία, Τσεχία, Σλοβακία θα έχουν να αντιμετωπίσουν μια ακτίνα άρνησης πτήσεων για τα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ η οποία θα εκτείνεται από το Βερολίνο στην πόλη Βάρνα της Βουλγαρίας έως την Αθήνα. Στην πραγματικότητα, όλη η Ανατολική Ευρώπη θα γίνει μια μεγάλη ζώνη άρνησης πτήσεων. Εκεί βρίσκεται η αληθινή στρατιωτική σημασία της άσκησης «Σλαβική Ασπίδα 2019″ στη Σερβία», σημείωσε ο Μπαρανέτς, δίνοντας σε όλη της τη διάσταση την απειλή που αντιμετωπίζουν οι λαοί σε αυτές τις χώρες σε περίπτωση περαιτέρω όξυνσης της αντιπαράθεσης ΝΑΤΟ – Ρωσίας.

Το ρωσικό ενδιαφέρον για τον Αραξο

Δεν είναι όμως μόνο αυτή η απόδειξη ότι η ολοένα και πιο βαθιά εμπλοκή της Ελλάδας στον αμερικανοΝΑΤΟικό σχεδιασμό, στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία, βάζει το λαό στη δίνη μεγάλων κινδύνων.

Στον απόηχο σεναρίων που αναθερμαίνονται για τη μεταφορά στην Ελλάδα πυρηνικών όπλων των ΗΠΑ τα οποία τώρα βρίσκονται αποθηκευμένα στο Ιντσιρλίκ της Τουρκίας, ή ακόμα και για την εγκατάσταση τέτοιων όπλων στη χώρα μας μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συνθήκη με τη Ρωσία για τα πυρηνικά (INF), έχει αυξηθεί κατακόρυφα το ρωσικό ενδιαφέρον για τη βάση του Άραξου, που διαθέτει υποδομές για τη «φιλοξενία» τέτοιων όπλων (βλέπε αποκαλυπτικό δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» το περασμένο Σαββατοκύριακο).

Ετσι, στις αρχές της βδομάδας που πέρασε, τρεις Ρώσοι αξιωματικοί έσπευσαν να επιθεωρήσουν την αεροπορική βάση του Αραξου, κάνοντας χρήση του Εγγράφου της Βιέννης. Το εν λόγω Έγγραφο είναι πολιτικά δεσμευτικό και συνιστά έναν διευρυμένο κατάλογο Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και Ασφάλειας (ΜΟΕΑ) μεταξύ 57 κρατών – μελών του ΟΑΣΕ.

Από το άρθρο 9 του Εγγράφου προβλέπονται επισκέψεις αξιολογήσεων, με σκοπό την επαλήθευση των ετήσιων στοιχείων που ανταλλάσσουν οι συμβαλλόμενες χώρες για τον οπλισμό που διατηρούν.

Την επίσκεψη στον Άραξο ανέλαβε το ρωσικό Εθνικό Κέντρο για τη Μείωση των Πυρηνικών Κινδύνων, που ως τμήμα του υπουργείου Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας έχει ειδική τέτοια «ομάδα αξιολόγησης», την οποία στέλνει σε όποια τοποθεσία κρίνει ότι ανακύπτει ειδικό ενδιαφέρον βάσει πληροφοριών ή υπολογισμών.

Όπως ανακοινώθηκε μάλιστα από το ρωσικό υπουργείο Άμυνας, η επίσκεψη έγινε «με σκοπό την επαλήθευση πληροφοριών σχετικά με τις στρατιωτικές δυνάμεις και πληροφοριών σχετικά με τα σχέδια για την εγκατάσταση μειζόνων συστημάτων όπλων και εξοπλισμού». Οι Ρώσοι επιθεωρητές επισκέφτηκαν στρατιωτικούς χώρους «στη συνήθη θέση τους εν καιρώ ειρήνης» και ζήτησαν πληροφορίες από τη διοίκηση σχετικά με το προσωπικό, «καθώς και τα κύρια συστήματα όπλων και εξοπλισμού».

Θυμίζουμε ότι με αφορμή την αποχώρηση των ΗΠΑ από την INF και τις απειλές των ΑμερικανοΝΑΤΟικών για τη διασπορά τέτοιων όπλων σε περισσότερες χώρες της Ευρώπης, η Ρωσία είχε απαντήσει ότι θα θεωρήσει στόχο της οποιαδήποτε βάση φιλοξενήσει τέτοια όπλα, που απειλούν τα συμφέροντά της…

Και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης

Εκτός από τον Άραξο, πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Ρωσία είναι και το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, το οποίο εντάχθηκε μάλιστα μαζί με τον Βόλο στη νέα Στρατιωτική Συμφωνία Ελλάδας – ΗΠΑ, γεγονός που το κατατάσσει και επίσημα στα σημεία μεγάλου στρατιωτικού ενδιαφέροντος για τους ΑμερικανοΝΑΤΟικούς.

Ο λόγος είναι ξεκάθαρος: Πέρα από το γεγονός ότι διευκολύνει ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στην προώθηση στρατιωτικών δυνάμεων «προς ανατολάς», προς τα σύνορα δηλαδή με τη Ρωσία, το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, λόγω της γεωγραφικής του θέσης, «βλέπει» την είσοδο των Στενών στα Δαρδανέλια και, λόγω της εγγύτητας με αυτά, μπορεί να αποτελέσει ακόμα και βάση εφόρμησης ναυτικών δυνάμεων για τον αποκλεισμό τους.

Η στρατηγική σημασία του λιμανιού για το ΝΑΤΟ πολλαπλασιάζεται από το γεγονός ότι τα Στενά αποτελούν τη μοναδική είσοδο και έξοδο του ρωσικού στόλου από και προς τη Μαύρη Θάλασσα, που σημαίνει ότι σε περίπτωση σύρραξης υπάρχει ο κίνδυνος να αποκλειστούν ρωσικά πλοία στη Μεσόγειο, ή να εγκλωβιστούν στη Μαύρη Θάλασσα.

Οι Αμερικανοί έχουν ήδη ξεκινήσει τις εργασίες αναβάθμισης των υποδομών του λιμανιού, με την ανέλκυση ενός παλιού ναυαγίου που περιορίζει τη λειτουργικότητά του, και έπεται συνέχεια.

Δεν μπορεί να είναι τυχαία η απόφαση της Ρωσίας να λειτουργήσει μετά από 100 χρόνια το προξενείο της στην πόλη, κάνοντας σινιάλο προς κάθε κατεύθυνση ότι η περιοχή περιλαμβάνεται στις υψηλού ενδιαφέροντος για τα εκεί συμφέροντά της, με ό,τι αυτό σημαίνει για την παρακολούθηση και την ενδεχόμενη απάντηση στις αμερικανοΝΑΤΟικές κινήσεις και στην ελληνική εμπλοκή.

ΚΙΝΑ – ΡΩΣΙΑ : Η διείσδυση στη Σερβία «κόκκινο πανί» για τους ανταγωνιστές τους

Η παραπέρα ανάπτυξη των ρωσοσερβικών σχέσεων δεν γίνεται βέβαια σε «άδειο γήπεδο», αλλά εν μέσω οξύτατου ανταγωνισμού με ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, καθώς η Σερβία έχει ενταχθεί στον ΝΑΤΟικό «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη», συμμετέχει σε ασκήσεις της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, ενώ είναι και προς ένταξη χώρα της ΕΕ.

Λόγω και των παραδοσιακών δεσμών τους, η Ελλάδα αναλαμβάνει αποστολές για τη μεγαλύτερη πρόσδεση της Σερβίας στον ευρωατλαντικό άξονα, γεγονός που αντικειμενικά οξύνει τις τριβές και με τη Ρωσία.

Σε μια εξέλιξη, όμως, της προηγούμενης βδομάδας, η Σερβία υπέγραψε συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την Ευρασιατική Οικονομική Ενωση (EAEU), κράτη – μέλη της οποίας είναι η Ρωσία, η Αρμενία, η Λευκορωσία, το Καζακστάν και το Κιργιστάν.

Η ΕAEU ιδρύθηκε με βάση την τελωνειακή ένωση και τον Κοινό Οικονομικό Χώρο και λειτουργεί από την 1η Γενάρη του 2015. Εχει υπογράψει συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με το Βιετνάμ, μια προσωρινή συμφωνία ζώνης ελεύθερων συναλλαγών με το Ιράν και συμφωνία οικονομικής συνεργασίας με την Κίνα, ενώ διαπραγματεύεται εμπορικές συμφωνίες με άλλες χώρες.

Προφανώς, η συμφωνία αυτή θα δημιουργήσει ένα ακόμα ευνοϊκότερο κλίμα στις πολιτικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Σερβίας, επιδρώντας συνολικότερα στις σχέσεις της Σερβίας και της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Σύμφωνα με την υπηρεσία Τύπου της ρωσικής κυβέρνησης, η νέα συμφωνία στοχεύει στην εναρμόνιση των όρων των εμπορικών συναλλαγών των κρατών – μελών της EAEU με τη Σερβία και θα είναι οικονομικά επωφελής, καθώς καταργούνται οι τελωνειακοί δασμοί και διευκολύνονται οι εξαγωγές υπό συνθήκες διευρυμένου καθεστώτος ελεύθερων συναλλαγών.

Για τη Σερβία η συμφωνία έχει μεγάλη οικονομική σημασία, καθώς δίνει πρόσβαση σε μια αγορά περίπου 180 εκατ. ανθρώπων για τις εταιρείες της. Ο Σέρβος υπουργός Εμπορίου, Τουρισμού και Τηλεπικοινωνιών, Ράσιμ Λιάγιτς, δήλωσε πως η συμφωνία αυτή καλύπτει το 99% των σερβικών εμπορευμάτων, που απαλλάσσεται από τους τελωνειακούς δασμούς, δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες για περαιτέρω συνεργασία σε άλλους τομείς, εκτός από το εμπόριο.

«Αναμένουμε νέες επενδύσεις τόσο από τις χώρες της EAΕU, όσο και από τις χώρες της ΕΕ, οι οποίες μπορούν επίσης να επωφεληθούν από τη συμφωνία αυτή αν παράγουν τα προϊόντα τους στη Σερβία», είπε. Το εμπόριο της Σερβίας με τις χώρες της EAΕU ανήλθε στα 3,4 δισ. ευρώ το 2018, με τις εξαγωγές να ανέρχονται σε 1,1 δισ. και τις εισαγωγές στα 2,3 δισ. ευρώ.

Κινεζικό ενδιαφέρον για την «ασφάλεια»

Στο μεταξύ, ενισχύεται σταδιακά – και σχετικά «αθόρυβα» – η κινεζική διείσδυση στη Σερβία, εκτός από την οικονομία, τελευταία και στον τομέα της ασφάλειας. Με το «σκεπτικό» ότι όλο και περισσότεροι Κινέζοι τουρίστες επισκέπτονται το Βελιγράδι, η κινεζική κυβέρνηση έχει εγκαταστήσει στην πρωτεύουσα Κινέζους αστυνομικούς, που πραγματοποιούν κοινές περιπολίες με Σέρβους. Επιπλέον το μνημόνιο συνεργασίας περιλαμβάνει και συνεργασία στην «ασφάλεια στον κυβερνοχώρο».

«Μέχρι στιγμής η Κίνα ενδιαφερόταν κυρίως να επενδύει και να δανείζει χρήματα στη Σερβία», αναφέρει στο γερμανικό «Der Spiegel» ο Β. Βουκσάνοβιτς, Σέρβος επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Λονδίνου. «Τώρα η Κίνα εμπλέκεται και στην εθνική ασφάλεια και στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών, γεγονός που αποτελεί αξιοσημείωτη αλλαγή πορείας», προσθέτει.

Οι κινεζικές περιπολίες στη Σερβία αποτελούν μέρος ενός συνολικού σχεδίου αστυνόμευσης και παρακολούθησης, του «Safe City» (Ασφαλής Πόλη), σύμφωνα με το οποίο συνολικά 1.000 κάμερες του κινεζικού τηλεπικοινωνιακού κολοσσού «Huawei» με λογισμικό αναγνώρισης προσώπου πρόκειται να εγκατασταθούν τα επόμενα δύο χρόνια στο Βελιγράδι.

Το ζήτημα της «Huawei» στην κατασκευή δικτύων 5G, που είναι ένας στρατηγικός ανταγωνιστής για τις ΗΠΑ, τέθηκε και στην τελευταία Σύνοδο του ΝΑΤΟ, με την επισήμανση ότι εγείρονται ζητήματα ασφάλειας των δικτύων και των πληροφοριών.

Επιπλέον, μόλις πριν από λίγες βδομάδες, η σερβική κυβέρνηση ανακοίνωσε μία από τις μεγαλύτερες εξοπλιστικές συμφωνίες της Κίνας στην Ευρώπη. Τους επόμενους μήνες θα παραδοθούν στη Σερβία εννέα οπλισμένα drones της κινεζικής AVIC. «Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και η «Huawei» εισάγουν ένα νέο στοιχείο «ασφάλειας» στη συμμετοχή της Σερβίας στο «Νέο Δρόμο του Μεταξιού» της Κίνας», λέει ο Βουκσάνοβιτς.

Εξάλλου, ο Σέρβος υπουργός Αμυνας πρόσφατα υπαινίχθηκε ότι η σερβική κυβέρνηση θα παρουσιάσει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με κινεζικά στρατεύματα, σύμφωνα με το «Spiegel».

Κινεζικά κεφάλαια συμμετέχουν σε δεκάδες επενδυτικά έργα στη Σερβία, συμπεριλαμβανομένων των επενδύσεων των Κινέζων στη χαλυβουργία και την αμυντική βιομηχανία. Η κινεζική κυβέρνηση έχει ήδη δανείσει περισσότερα από 5 δισ. ευρώ στη Σερβία, ως μέρος της κολοσσιαίας πρωτοβουλίας έργων υποδομής (και όχι μόνο) «Μια ζώνη, Ενας δρόμος».

Τα κράτη των Βαλκανίων θεωρούνται από την Κίνα στρατηγικά σημαντική πύλη προς την Ευρώπη, τόσο σε έργα υποδομής όσο και σε «ευαίσθητες» τεχνολογίες και εξοπλισμούς. Από τη μεριά της, η σερβική κυβέρνηση αξιοποιεί στο έπακρο τη συνεργασία με το Πεκίνο, προκειμένου να ασκήσει πίεση στην ΕΕ διεκδικώντας καλύτερους όρους στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις.

Ε. Μ.

«ΕΥΡΩΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ» ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ :

  • Αντιθέσεις σε πολλά «ταμπλό» πίσω από τον «πάγο» σε Β. Μακεδονία και Αλβανία
  • Τι κρύβει το βέτο της Γαλλίας στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής

Το βέτο της Γαλλίας στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις για τη Β. Μακεδονία και την Αλβανία στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής, που σε κανονικές συνθήκες θα ήταν μία τυπική διαδικασία, προκαλεί αντιδράσεις και αποτυπώνει την όξυνση των ανταγωνισμών όχι μόνο στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά και απέναντι σε ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία.

Είναι ενδεικτικό ότι οι ΗΠΑ, αμέσως μετά το «μπλοκάρισμα», εξέδωσαν ανακοίνωση, εκφράζοντας την ενόχλησή τους από αυτήν την εξέλιξη. Όπως αναφέρει μάλιστα σε ανακοίνωσή του ο εκπρόσωπος του αμερικανικού ΥΠΕΞ, «ελπίζουμε ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα καταλήξει σε συμφωνία με μία θετική απόφαση και για τις δύο χώρες, πριν τη Σύνοδο των Δυτικών Βαλκανίων – ΕΕ, τον Μάη του 2020».

Το υπόβαθρο όλων των τελευταίων εξελίξεων δεν είναι άλλο από την αντιπαράθεση μεγάλων συμφερόντων και τη διαπάλη για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, όπως για παράδειγμα στη Συρία και την Ανατ. Μεσόγειο, όπου η Γαλλία με την «ΤΟΤΑL» επιδιώκει να αποσπάσει το μεγαλύτερο δυνατό μερίδιο.

Αλλά και η Δανία, που επίσης μπλόκαρε την απόφαση για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Β. Μακεδονίας και Αλβανίας, μόλις αυτήν τη βδομάδα έδωσε άδεια για να περάσει από τα χωρικά της ύδατα ο αγωγός φυσικού αερίου «Nord Stream» από τη Ρωσία προς τη Γερμανία, που κατασκευάζεται με σύμπραξη Γαλλίας, Ολλανδίας, Αυστρίας, Γερμανίας, Βρετανίας και έρχεται σε αντίθεση με τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή.

Παράλληλα, η στάση της Γαλλίας υπαγορεύεται από τη σφοδρή σύγκρουση για τον έλεγχο νέων αγορών, που συνιστούν «λεωφόρους» μεγάλης κερδοφορίας με πολύ σημαντικές οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές προεκτάσεις, ανοίγοντας όλη τη βεντάλια των ανταγωνισμών στη Βαλκανική.

Αμετακίνητος στόχος η «ευρωατλαντική ολοκλήρωση»

Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής, η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών – μελών της ΕΕ τάχθηκαν ενάντια στη θέση της Γαλλίας. Ανάμεσα σ’ αυτές ήταν και η Γερμανία, χωρίς ωστόσο να τραβά το σκοινί. Βασική γραμμή της κριτικής τους προς τη Γαλλία είναι ότι πλήττει την πολιτική της ΕΕ στα Βαλκάνια, άρα αντικειμενικά ευνοεί τους βασικούς ανταγωνιστές της στην περιοχή, δηλαδή τη Ρωσία, την Κίνα, αλλά και την Τουρκία.

Ο αστικός Τύπος και αναλυτές συνηγορούν στο ότι αν η ΕΕ δεν εδραιωθεί στα Δυτικά Βαλκάνια σε αυτή την κρίσιμη οικονομικά και χρονικά συγκυρία, η διείσδυση των άλλων δυνάμεων μπορεί να επικαλύψει σχετικά γρήγορα την υπάρχουσα παρέμβασή της στην περιοχή.

Με μερίδιο περίπου 75%, η ΕΕ παραμένει μεν ο μεγαλύτερος εταίρος των Δυτικών Βαλκανίων στο εξωτερικό εμπόριο, αλλά τα δάνεια των χωρών αυτών από την Κίνα αυξάνονται, ο «δρόμος του μεταξιού» προχωράει, η κατασκευή αυτοκινητόδρομων και σιδηροδρομικών γραμμών με κινεζικά κεφάλαια επίσης.

Στον ενεργειακό τομέα, η Ρωσία έχει πατήσει για τα καλά πόδι, συν το ότι Ρωσία – Τουρκία έχουν σοβαρή παρέμβαση και στις μειονότητες, που τις διευκολύνει σε αρκετά ζητήματα. Όλα αυτά τα ζητήματα επιδρούν καθοριστικά στην πορεία της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης» της Βαλκανικής, που παραμένει στρατηγικός στόχος των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ευρωπαϊκής Ενωσης, παρά τις καθυστερήσεις και τις παλινωδίες εξαιτίας των ισχυρών αντιθέσεων στο εσωτερικό της ΕΕ και με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα.

Το «παζλ» του Ευρωστρατού

Μέσα ακριβώς σ’ αυτόν το λαβύρινθο των ανταγωνισμών, η Γαλλία επιδιώκει να μπει πρώτα και κυρία η ίδια πιο δραστήρια με τους ομίλους της στα Βαλκάνια, που για διάφορους λόγους τα τελευταία χρόνια, μετά το 1990, δεν ήταν στις προτεραιότητές της. Οι ΗΠΑ, όπως άλλωστε και η Γερμανία, δεν καλοβλέπουν αυτό το γαλλικό ενδιαφέρον, γιατί έχουν τα δικά τους ισχυρά συμφέροντα στην περιοχή.

Σε κάθε περίπτωση, η αντιπαράθεση από την πλευρά της Γαλλίας επικεντρώνεται αυτήν την περίοδο στις ΗΠΑ, με τις οποίες εκφράζεται σύγκρουση συμφερόντων σε μια σειρά από μέτωπα.

Στην επιχείρηση αναβάθμισης του ρόλου της Γαλλίας μέσα και έξω από την ΕΕ, σοβαρό προβάδισμα έχουν πάρει οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί, στους οποίους Γαλλία και Γερμανία έχουν πετύχει ένα σοβαρό εμπορικό πλεόνασμα με τις ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία, πράγμα που συνδέεται με την επιδίωξη της ΕΕ για «στρατηγική αυτονομία» στην άμυνα (PESCO, Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας, Ευρωστρατός κ.λπ.).

Η Γαλλία επιμένει ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια στην ανάγκη ύπαρξης Ευρωστρατού «για την πιο αποτελεσματική άμυνα της ΕΕ» από την Κίνα, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ. Θυμίζουμε ότι από τον Νοέμβρη του 2018, όταν εξελισσόταν ακόμα η συζήτηση για την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συμφωνία για τα πυρηνικά μεσαίου βεληνεκούς, ο Μακρόν δήλωνε πως «το κύριο θύμα είναι η Ευρώπη και η ασφάλειά της», ώστε «να μπορεί να αμυνθεί μόνη της και να μην εξαρτάται από τις ΗΠΑ». Επομένως, σύμφωνα με τον Μακρόν, «δεν θα προστατεύσουμε τους Ευρωπαίους αν δεν αποφασίσουμε να έχουμε έναν πραγματικό ευρωπαϊκό στρατό».

«Λάδι στη φωτιά» από τη στάση των ΗΠΑ στη Συρία

Εξίσου αιχμηρός υπήρξε ο Μακρόν απέναντι στις ΗΠΑ και μετά το «πράσινο φως» που έδωσαν για την τουρκική εισβολή στη Βόρεια Συρία, αποσύροντας τα στρατεύματά τους από την περιοχή.

Ενισχυτικά σ’ αυτό, η κατεξοχήν «φωνή» του Μακρόν στο Ευρωκοινοβούλιο, η ευρωβουλευτής του κόμματός του, Loiseau, επικεφαλής της Επιτροπής Αμυνας του ΕΚ, ανέφερε πριν από λίγες μέρες σχετικά με τη Συρία ότι «η Ατλαντική Συμμαχία, η οποία έχει ως στόχο να χρησιμεύσει ως βάση για την ασφάλειά μας, χτυπήθηκε και φαίνεται να έχει παραλύσει. Αλλά πάνω απ’ όλα, πού είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση; Δεν μπορούμε να χαρούμε που ο ρόλος της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή ενισχύεται. Δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με το γεγονός ότι ο Αμερικανός σύμμαχός μας μας θεωρεί αμελητέους στις επιλογές του. Εάν δεν αντιδράσουμε, η ιστορία θα είναι χωρίς εμάς και ίσως ακόμη και εναντίον μας. Ποτέ δεν χρειαζόμασταν τόσο πολύ στρατηγική αυτονομία όσο σήμερα. Δεν χρειαζόμασταν ποτέ τόσο πολύ μια ευρωπαϊκή άμυνα που να μας επιτρέπει να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, να επιβάλουμε να μας σέβονται και να σέβονται τις αξίες μας όταν οι συμμαχίες μας αποτυγχάνουν».

Αυτοί οι σχεδιασμοί στο πλαίσιο της ΕΕ έχουν προκαλέσει ανησυχία και εκνευρισμό στους Αμερικανούς, οι οποίοι, συν τοις άλλοις, έχουν μεγάλο πελατολόγιο πώλησης στρατιωτικών εξοπλισμών σε κράτη – μέλη της ΕΕ και δεν θέλουν να το χάσουν…

Ο «εμπορικός πόλεμος»

Σημαντικό κεφάλαιο στην αντιπαράθεση Γαλλίας – ΗΠΑ αποτελεί και η από πλευράς Γαλλίας επιβολή ψηφιακού φόρου 3% επί των εσόδων από ψηφιακές υπηρεσίες που παρέχουν στη χώρα επιχειρήσεις με κύκλο εργασιών άνω των 25 εκατ. ευρώ και 750 εκατ. ευρώ παγκοσμίως. Πρόκειται για τον λεγόμενο φόρο «GAFA» (από τα αρχικά των αμερικανικών ομίλων «Google», «Apple», «Amazon», «Facebook»), ο οποίος έχει αναδρομική ισχύ από τις αρχές του 2019 και πλήττει καίρια τις αμερικανικές εταιρείες. Ανάλογη αντιπαράθεση υπάρχει και για τον έλεγχο της τεχνολογίας δικτύων.

Ο εκατέρωθεν «εμπορικός πόλεμος» ΗΠΑ – ΕΕ στην περίπτωση της Γαλλίας περιλαμβάνει και ένα επιπρόσθετο κόστος, που αυτή δέχεται από τους δασμούς των ΗΠΑ στα τυριά και τα κρασιά της, σε δύο προϊόντα δηλαδή στα οποία κατέχει πρωτοπόρα θέση στις παγκόσμιες εξαγωγές. Γάλλοι βιομήχανοι ζητούν μάλιστα από την κυβέρνηση να εφαρμόσει αντίποινα με δασμούς στην «Coca – Cola». Η Γαλλία επηρεάζεται επίσης και από τους φόρους σε ατσάλι και αλουμίνιο, αφού διαθέτει σιδηρουργική βιομηχανία.

Χρειάζεται τέλος να συνυπολογιστεί (χωρίς αυτό να είναι το κύριο, όπως προβάλλεται από τα αστικά ΜΜΕ) η πολιτική αξιοποίηση από τη γαλλική κυβέρνηση του μπλοκαρίσματος στην ενταξιακή διαδικασία της Αλβανίας και της Β. Μακεδονίας ως κίνηση για την αποτροπή νέων μεταναστευτικών ροών, δεδομένου ότι στη Γαλλία οι Αλβανοί είναι οι δεύτεροι σε πληθυσμό που αιτούνται άσυλο. Κίνηση που αποδίδεται προκειμένου ο Μακρόν να αποσπάσει δυνάμεις από την Λεπέν.

Το «μάλε – βράσε» μέσα στην ΕΕ

Η αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ δεν μπορεί βέβαια να επισκιάσει μια σειρά σκληρών αντιπαραθέσεων που «τρέχουν» αυτή την περίοδο μέσα στην ΕΕ, με αιχμή τον προϋπολογισμό της και το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο έως το 2027, όπου η Γαλλία αρνείται την πρόταση της φιλανδικής προεδρίας για προϋπολογισμό ίσο με το 1,1% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ και επιτίθεται στο ακόμα χαμηλότερο 1% που προτείνει η Γερμανία. Αν και αυτό δεν είναι θέμα που μπορεί να λυθεί άμεσα, οι τριβές επηρεάζουν όλο το φάσμα της πολιτικής της ΕΕ.

Οπως δήλωσε ο Μακρόν μετά τη Σύνοδο Κορυφής, «αυτοί που θέλουν τη διεύρυνση δεν μπορούν να μιλάνε για 1% στον προϋπολογισμό της ΕΕ». Ανάλογες αντιπαραθέσεις βρίσκονται επίσης σε εξέλιξη για τα μερίδια κάθε κράτους – μέλους στη νέα ΚΑΠ, τις προδιαγραφές των «πράσινων στόχων» στο όνομα της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, όπως και για την ολοκλήρωση της Τραπεζικής Ενωσης και της Ενωσης κεφαλαιαγορών που συνιστούν πρόσθετα σημεία τριβής.

Συμπερασματικά, η κίνηση της Γαλλίας να μπλοκάρει την ενταξιακή πορεία Β. Μακεδονίας και Αλβανίας στην ΕΕ εξηγείται από τη μειονεκτική θέση που έχει στα Βαλκάνια αυτή τη στιγμή, έναντι των βασικών ανταγωνιστών της, την οποία επιζητά να αναβαθμίσει κερδίζοντας χρόνο, με «εργαλείο» πίεσης και την άρση του βέτο στη διαδικασία της «ευρωατλαντικής ολοκλήρωσης», αποσπώντας κέρδη και ανταλλάγματα για τα μονοπώλιά της στην περιοχή. Σ’ αυτό το πλαίσιο, έχει ενδιαφέρον και μια σχετική αναθέρμανση των σχέσεων Γαλλίας – Ρωσίας αυτήν την περίοδο.

Σε ό,τι αφορά, τέλος, τη Γερμανία, παρά την εναντίωσή της με τη Γαλλία σε μια σειρά από ζητήματα, προτίμησε να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της στη γαλλική κίνηση «εντός των πλαισίων», γιατί η «αντιαμερικανική» ατζέντα που προβάλλει ο Μακρόν τη διευκολύνει, τουλάχιστον σ’ αυτήν τη φάση. Και οι δύο χώρες υπολογίζουν ότι τους παίρνει ακόμα ο χρόνος μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής το Μάη του 2020 στο Ζάγκρεμπ να λύσουν βασικούς μεταξύ τους «λογαριασμούς» και αυτούς με τις ΗΠΑ, χωρίς – όπως εκτιμούν – να επωφεληθούν η Κίνα και η Ρωσία στα Βαλκάνια.

Κ.

  • Από τον «Ριζοσπάστη» του Σαββατο-Κύριακου 2-3/11/2019